çok sesli bitiş korosu

en sonunda cuma!

2012-01-20T17:54:00.002+02:00

bu hafta çok kötü bir haftaydı.

sıkıntı, keder ya da her neyse işte beni bunaltan gitmedi bir türlü.

"hafta değil, yıl gibi mübarek, bitmedi gitti" diye vızıldarken bugünün cuma olması nedeniyle içime biraz su serpildi, itiraf edeyim.

haftasonu yine çalışmam gerekecek ama olsun, ofise gelmekten iyidir.

yeni yıl dileklerimden biri de daha sık yazı yazmaktı. ocağın ortasına geldiğimiz halde hala yazamadığıma göre bu dileğim tutmayacak gibi :(

Ah Ahparik Hrant...

2012-01-19T11:26:00.002+02:00

günlerdir boğazımda kocaman bir yumru ile yaşamaya çalışıyorum. 17 Ocak'ta davanın karara bağlanması ile birlikte o yumru daha da büyüdü, nefes aldırmaz oldu bana.

tam tamına 5 yıl oldu! dile kolay! bazılarımız için ne kadar hızlı geçiyor zaman! geçiyor geçmesine de adalet gelmiyor bir türlü. duruyor orada. herkesin gördüğü ama görmek istemediği bir yerde...

biz şimdi nasıl bakacağız rakel'in gözlerine? nasıl kardeş olduğumuza inandıracağız? rakel'in 2007'de söylediği şu sözler yankılanıyor beynimde:

"biz size güvendik de kaldık bu ülkede! size güvendik! böyle mi olacaktı? söylesenize!"

evet yıprandık, bu ülkede adalete dair az da olsa umudumuz vardı, kırıldı belki. ama inat etmek zorundayız. adalet için! insanlık için! vicdan için!

ÖNEMLİ NOT:

5 yıldır olduğu gibi bugün de saat 3'te Agos'un önündeyiz. Akşam saat 19'da Taksim Meydanı'ndan elimizde meşalelerle Galatasaray'a yürüyoruz. Bu karanlığı aydınlatmak için...

tam tamına 48 saat oldu

2012-01-08T17:36:00.001+02:00

48 saattir evden dışarı adım atmadım.
istanbul'da durmaksızın yağmur yağıyor. mutsuz muyum? hiç alakası yok.
keçeler, iğneler, türlü türlü renklerde iplikler ve biricik dostum makasım yanımda. cuma akşamından beri bir sürü şey diktim. yorulmadım, hala da devam ediyorum.

arka fonda ezginin günlüğü çalıyor... sade kahve ve burçak biskuvi eşlik ediyor bana.

ben böyle çok mutluyum

ama umut hala var!

2012-01-06T17:20:00.001+02:00

güzel kelimelerle güzel cümleler kurmak isterdim. ama bu aralar zor gibi görünüyor. yeni yıl pek güzel başlamadı ama ben hala inatla umut etmeye devam ediyorum.

3 gündür sabahları bir türlü çıkamıyorum yataktan. ki uyumak en nefret ettiğim şeylerden biridir. zor geliyor sıcak yatağımı bırakıp, ayak oyunlarının döndüğü hayatın içine karışmak. mutsuz olduğum bir işte, insanlarla meydan muharebesi yaparak 9 saatimi geçirmek... bana söz hakkı verdiği halde, dinlemeyen insanlara laf anlatmak çalışmak... çok zor geliyor. hatta gururuma dokunuyor..

sabahları zorla yataktan çıkıyorum ve apar topar bir ayna buluyorum. kendime bakıyorum. uyuduğum halde dinlenemeyen gözlerime bakıyorum. kızarmış gözlerime... gözaltlarım mosmor... saçım darmadağınık.

"geçecek, hepsi yakında geçecek" diye mırıldanıyorum kendi kendime. başkaları inanmasa da ben inanıyorum. geçmek zorunda çünkü!

hadi bakalım!

2011-12-31T15:25:00.005+02:00

yeni yıla saatler kalmışken, 2011'in muhasebesini yapmaya çalışıyorum kendi kendime. adettendir.harekete geçmek, birşeyler yapmak, değişmek veya değiştirmek için illa yeni bir yılın gelmesi gerekmiyor elbette. bir yerden başlamak için bir bahane gerekmiyor aslında. ama olsun.

2011 çok kötü başlamıştı benim için. geçen yıl tam da bu gün, bu saatlerde çok sevdiğim bir kadını uğurlamıştık sonsuzluğa. geçen yıl bu saatlerde ağlamaktan gözlerim şişmiş, burnum kızarmış aptal bakışlarla etrafı süzüyordum. kötü başlayan yıl pek de iyi geçmedi. şimdi dönüp baktığımda içim sızlayarak hatırlıyorum o saatleri.

2011 sırf benim için değil, yakınlarım için hatta ülkenin bütünü için de iyi geçmedi pek. karanlıktı, acıydı, şiddet hep vardı! insanların ne kadar şuursuzlaştığını, ırkçlığın ne boyutlara geldiğini gördükçe nerede yaşadığıma inanamaz hale geldim. ürperek izledim olan biteni. elim kolum bağlı olduğu için kahroldum. kana doymayan bu toprakların defalarca tekrar tekrar kanla sulanmasını izledik... ne acı :(

istediğim kadar seyahate çıkamadım bu yıl, tez ile uğraşmaktan istediğim kadar şiir/roman okuyamadım. 2012 yılında kendi adıma daha fazla gezmeyi ve okumayı diliyorum. ilk 6 aydan sonra tezimden ve akademik kitaplardan kurtulmayı ümit ediyorum :) daha çok hikaye yazmayı ümit ediyorum.

yazın izmir-karaburun'da çok güzel bir tatil geçirmiştim. karaburun'a bir kez daha gitmek istiyorum bu yıl. daha çok yer görmek istiyorum. daha sık trene binmek, istanbul'dan sık sık uzaklaşmak istiyorum.

2011 yılında yaptığım en anlamlı şeylerden biri ise kendime yeni hobiler edinmem. (itiraf ediyorum hobiyi aşmış bile olabilir). artık her boş anımda kesiyorum, biçiyorum, dikiyorum, minik şirin aksesuarlar tasarlıyorum. 2012 yılında bunlara daha fazla zaman ayırmayı ve hatta bir atölyem olmasını istiyorum.

İş konusunda 2011'de çok sancılı dönemler geçirdim. 2012 yılında bunların karşılığını almak istiyorum. yeni bir iş ve kimsenin birbirinin kuyusunu kazmadığı, bilmişlik taslamadığı iş arkadaşları istiyorum.

çok ama çok istediğim birşey var, onun için işler yolunda gitsin istiyorum.
insanın ihtiyaçları sınırsız. daha çok şey vardır elbette istediğim ama ilk aklıma gelenler bunlar. 2012'yi daha gelmeden korkutmayalım.

herkese sevdikleriyle birlikte sağlıklı, mutlu ve umutlu yıllar :) herkesin dilekleri 2012'de gerçek olsun!

şaşı bak, şaşır

2011-12-29T13:56:00.004+02:00

yeni yıla sayılı gün kala, yeni yıl için bir dilek listesi yapmaya karar verdim sonunda.

hiçbirşeyin yolunda gitmediği bu arada, belki biraz umut verir diye. umut vermese de bir süreliğine zihnimi meşgul edeceği kesin. napalım, hiç yoktan iyidir!

bu arada son zamanlarda dekorasyon mevzusuna o kadar kafayı takmış haldeyim ki, kendime şaşırıyorum. ne zaman bu tür konulara ilgi duymaya başladığımı fark etmedim bile.

sanırım değişiyorum. ve sanırım güzel birşey bu. ne demişler, "geç olsun, güç olmasın"

hadi bakalım, 2012 gel de, unuttur kötü olan herşeyi. bekliyoruz merakla.

görsel buradan

yeni yıl ruhu nerede?

2011-12-23T15:01:00.003+02:00

yeni yıla sayılı günler kala... herkes tatlı bir telaş, heyecan içinde oradan oraya koşturuyor. mağazalar yeni yıl için hediye seçeneklerini çoktan sıraladı bile. kasalarda uzun kuyruklar oluşuyor...

ofisin bulunduğu alışveriş merkezi de çoktan yeni yıl için hazırlandı elbette. her yerde ışıklandırmalar, süsler v.s.

bunca yıldır yılbaşı gününden nefret eden benim bile içim gidiyor bu yıl, itiraf edeyim. bu kez diyorum, başka olsa keşke.

bu hayatta en sevdiğim kadınlardan birini sonsuzluğa uğurlamıştık geçen yıl 31 aralık günü... şimdi onsuz 1 yıl geçirmiş olmanın verdiği kafa karışıklığı bir yanda...yokluğuna alışamamış olmak da cabası. öte yanda cıvıl cıvıl insanlar...

bundan sonra hiçbir yılbaşında mutlu olamayacağım sanırım. hep bir yanım yarım kalacak.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

bugün ofiste yılbaşı partisi var. bakalım nasıl geçecek? eğlenmeyi bilmeyen biri olduğumdan nasıl geçeceği aşikar aslında ama yine de umudumu kaybetmeyeyim dimi?

ruh hali dengesizlikleri

2011-12-18T14:41:00.007+02:00

ruh dengesiz birşey. bir an çok mutluyken, diğer an diri diri mezara konmuş gibi, boğazınıza kaçan ve nefes almanızı zorlaştıran toprak parçalarıyla boğuştuğunuzu hissedebiliyorsunuz. nefesiniz kesiliyor, ölüyorsunuz sanki yavaş yavaş. ya da tam tersi. tüm şartlar yerine getirilmişken, öleceğinizi hissederken, ölemiyorsunuz. can çekişiyor içinizde biryerler.

bir ruh halinden diğerine yuvarlanıyoruz işte.
ruh dengesiz birşey gerçekten. bunu anladık artık. sırada öğrenmemiz ve bir daha unutmamız gereken ne var?
------------------------------------------------------------------------------------------
durup durup hayatın ne kadar kısa olduğunu hatırlatıyoruz birbirimize. kimseyi kırmamak gerektiğinden dem vurup ani ölümlerin insanı nasıl parçaladığını anlatıyoruz. her seferinde başka başka cümleler kuruyoruz belki ama sonunda hep aynı yere varıyoruz.

insanoğlunun hem en büyük mucizesi hem de en kötü alışkanlığı unutmak işte. o sözleri biz söylememişiz gibi, o cümleleri kurarken gözleri dolan, sesi titreyen biz değilmişiz gibi unutuyoruz ağzımızdan çıkanları.

bir an geliyor. duymadan, dinlemeden kırıyoruz. yakıp yıkıyoruz herşeyi. bir enkaz bırakıyoruz ardımızda. basıp üstüne geçtiğimiz bir enkaz. üzerimizdeki tozları silmeye tenezzül bile etmediğimiz bir enkaz.
--------------------------------------------------------------------------------------------
kadın, kasvetli bir pazar gününde.
ağlamak için yağmurun yağmasını bekliyor. ancak yağmur yağarsa ağlayacağına söz vermiş kendi kendine. çünkü adamın en büyük korkusunun bir kadını ağlatmak olduğunu biliyor.
hala, içini paramparça eden adamı düşünmesi biraz aptalca değil mi?

biliyor aşık olarak aptallık ettiğini. pişman mı? pek sanmıyorum.

p.s: bu videoyu daha önce paylaşmış olabilirim. eğer paylaştıysam bugün yine benzer şeyler hissettiğim içindir. bazen gerçekten ölemezsin çünkü.

yeniden hayata

2011-12-18T11:05:00.001+02:00

yarım bıraktığım bazı şeylere yeniden başlayabilirim ben.
evet, yeniden...
kaldığım yerden.
bu kez daha hızlı koşabilmek umuduyla.

"yazalım albayım, işte kalem işte ıstırap..."

2011-12-17T13:15:00.003+02:00

durdum. akıp giden hayatın içinde durmak gerekiyor bazen. akıntıya inat. nefes almak, dinlenmek gerekiyor. sürüklenmek istemiyorum artık, yeter!

ne yaptığımı sordum kendime, nereye gittiğimi daha çok.
hayaller belliydi. hedefler de. bu hayaller için ne zamandır birşeyler yapmadığımı fark ettim. ya da yapamadığımı. hala istediklerimi elde edememiş olmanın yorgunluğu belki de tüm bunlara sebep olan. neden bu kadar yorgunum? ya da daha ne kadar "sürüklenerek" dinleneceğim?

kaldığım yerden devam etmek lazım artık. küstürdüğüm kelimelerin gönlünü almak lazım. kolay olmayacak biliyorum. varsın olsun.

öyle ya da böyle. geçiyor işte günler

2011-12-14T18:02:00.002+02:00

yeni yıla ne kaldı ki şunun şurasında? eğlence planları çoktan yapıldı bile. her yer ışıl ışıl. hediyeler alınıyor yavaş yavaş.

bizim cephede hala herşey aynı. ankara'ya gitmek iyi gelmişti aslında. pazar gece istanbul'a döndüğümde gayet iyi hissederken kendimi, dünden beri içinde olduğum karmaşa tüm iyi duygularımı silip süpürdü sanki. hayat tam da bu aslında!

şimdi yeni bir öykü lazım bana. her detayını binbir özenle kendim inşa edebileceğim bir öykü.
bugüne kadar yazdıklarımdan başka bir öykü!

ankara, belki iyi gelir!

2011-12-07T15:33:00.002+02:00

yine sıkıntılar baş gösterdi. aslında ne zaman bitti ki? o da ayrı bir soru. neyse yapılacaklar listesine birkaç önemli iş daha ekledik. umarım güzel olur herşey.

istanbul çok yorucu bu aralar. kafam darmadağınık. odam daha da dağınık. iğneler, iplikler, kumaşlar bir tarafta. diğer tarafta da sabırla okunmayı bekleyen kitaplar. işten fırsat bulduğum zamanlarda ya dikiş dikiyorum ya da kitap okuyorum. böyle böyle geçiyor günler.

ha bi de...ara sıra sesini yükselten öfkeme engel olamıyorum bu aralar. koşuyorum koşuyorum ama dilediğim yere varamıyorum bir türlü. hal böyle olunca da atıyorum tepem. bakalım nereye varacak sonumuz?

haftasonu için ankara'ya gidiyorum. belki ankara biraz sakinleştirir beni.

"artık kimse kıramaz beni"

2011-12-03T00:16:00.003+02:00

güneşli geçen güne nispet yapan soğuk bir cuma akşamında yürüyorduk. kalabalık bir caddede. insandan çok araba vardı etrafta.

karanlıktı biraz. sokak lambalarının birkaçı yanmıyordu. karşı yakanın rengarenk ışıkları bile umut vermiyordu bana. oysa cuma günlerini hep severdim ben.

önde yürüyordum. arkamda o... ayak seslerimiz bile duyulmuyordu yürürken. aramızda 2 adım vardı en fazla. biraz soluk alma umuduyla mahalledeki kahveye gidiyorduk. hava soğuktu, kelimeler soğuktu. sesler zaten hep soğuktu. kahve içersek, ısınabilirdik belki. kahve içersek, aklımız başımıza gelir sanıyorduk. ne büyük yanılgı!

bazen arkamdan gelmediği hissine kapılıyordum. duyamıyordum nefes alışını. ayak seslerini de. dönüp bakmaya cesaret edemiyordum. gölgesini izliyordum. eğer gölgesi varsa, geliyor demekti.

elimde oyuncak bir ayı vardı. dışarıdan çok dramatik göründüğüne emindim.
genç bir kadın. işten çıkmış. elinde beyaz bir ayıcık. karanlık caddede yürüyor. durum göründüğünden daha da dramatikti aslında. çocukluğumu özlediğim için ya da buna benzer bir nedenden yanımda değildi o şirin oyuncak. bir markanın promosyonu olarak dağıtılmıştı. kıramamıştım ben de görevliyi, almıştım. yani pek bir anlamı yoktu aslında. o görüntüye hiç uymayan bir figürdü sadece.

ben yürüyordum işte. o arkamdan geliyordu. elimde oyuncak bir ayı. ve ben bu saçma görüntü karşısında sadece gülmek istiyordum. kahkahalarla gülerken birden ağlamak istiyordum. arkamda yürüyen adam, ruh halimdeki bu değişim karşısında şaşırsın istiyordum. kendine kızsın istiyordum. sonra bana kızsın istiyordum. eğer canı istiyorsa, bağırsın istiyordum. yeter ki ağzından tek kelime çıksın istiyordum.

oldu mu? olmadı...

ütopya'dan selamlar...

2011-11-26T16:34:00.003+02:00

yapmam gereken bir dolu iş var. bitirmem gereken bir tez. hazırlamam gereken bir sunum. çevirmem gereken birkaç makale. okunmayı bekleyen onlarca akademik kitap. uzar gider bu liste.

yine bir cumartesi günü uzadıkça uzayan bir "yapılacaklar listesi" var elimde. saat öğleden sonrayı çoktan geçti, akşam olmak üzere... listede yer alan maddelerden hiçbirini yapmadığım için işaretleyemedim haliyle.

onca akademik makale beni beklerken, roman okuyorum ben. okumaktan yorulunca dikiş dikiyorum. bıkmadan, yorulmadan... dışarıdaki güzel günü kaçırdığım için üzgün bile değilim.
çiziyorum, kesip biçiyorum sonra dikiyorum. dilediğim gibi. sanırım bu aralar severek yaptığım tek şey bunlar...

okusam
dikiş diksem
yine okusam
sonra yeniden diksem... yeni şeyler diksem... birşeyler yaratmanın gerçekten bir mucize olduğuna inanıyorum.

şimdilik iyiyim böyle, yapmam gereken işlerden vazgeçtim bir süreliğine. bakalım neler olacak?

bu aralar çok kalabağım

2011-11-23T16:55:00.002+02:00

yazacak vakit bulamıyorum yine. deli gibi yazmak isterken vakit bulamıyorum. yazmak için vakit yarattığımda ise yazmaya gitmiyor elim. kelimelerimi küstürdüm sanırım.

bu aralar çok kalabak her yer. ev, aile... kafam... ruhum...

sokaklar her zamankinden daha kalabalık sanki. ofisin bulunduğu alışveriş merkezi her zaman kalabalık zaten ama, bu ara bir başka sanki. mağaza vitrinleri değişmeye başlamış bile, herkesi yavaş yavaş yeni yıl heyecanı sarıyor. her yere kırmızılar, yıldızlar ve hatta yaldızlar hakim. umut had safhada.

benimse bu yıl her zamankinden daha buruk içim. hiçbir zaman yeni yıl havasına giremedim ki zaten ben. hiç o coşku seline kapılamadım ben. hep sıradan bir gündü benim için 31 aralık. geçen yıldan beri ise acıyla hatırlayacağım bir gün. herneyse uzun mevzu!

bugün elimde kahvem camdan aşağıda akıp giden hayatı izlerken, neden burada, bu şehirde, bu kalabalığın içinde debelendiğimi sordum kendi kendime. kim bilir kaçıncı kez.

izmir'i ne kadar özlediğimi fark ettim. özellikle de karaburun'u. o küçük ve sakin sahil kasabasını.

gündüz denize girmeyi... sahildeki kafede patates ve sosis kızartması ile bira keyfi yapmayı.

akşamları patlıcanlı gözleme yemeyi... çay bahçesine kurulan dev perdede yeşil çam filmleri izlemeyi. annemleri arayıp ölene kadar karaburun'da kalmak istediğimi söylemeyi... özledim...

aşkın, hayatın, acının... herşeyin "gerçekten" yaşanabildiği bir yerde olmayı özledim. sessiz, sakin... hatta tenha...

yine yordu beni, bizi bu kalabalıklar...oysa istanbul'da hava tam sevdiğim gibi. hafif güneşli ama soğuk. içimin karanlığına inat güneşe bakıp da kendimi telkin etmeye çalışırken, nereden çıktı bu yorgunluk, bu kalabalık?

bilinmezlikler...

2011-11-11T16:54:00.003+02:00

tam tamına 9 gündür yazmıyorum. yazamıyorum aslında.

nereden başlasam ki? şimdi böyle sorunca sanki hayatımda değişiklikler olmuş, bir şeyler değişmiş gibi. sanki anlatacak çok şey varmış gibi.

yok aslında. hiçbir şey değişmedi, hiçbir şey gelişmedi hatta. hala aynı yerdeyim. belki de daha gerilerde bir yerlerde. kararsızlığın ortasında...hiçliğin en dibinde...

ne yapsam, ne yöne gitsem? inadımdan vazgeçsem mi? başımı eğip arkama bakmadan kaçsam mı? yoksa daha fazla yıpranmak pahasına da olsa şartları zorlasam mı? tükeneceğim yere kadar...

bilmiyorum. bilemiyorum.
keşke bir an önce bilebilsem!

"bilmiyorduk objektiflerin objektif olmadığını"

2011-11-02T22:49:00.006+02:00

şiir okumak istiyorum. bu akşam beni ancak şiir paklar.
okuldayken ne zaman moralim bozulsa, sıkılsam babaannem "denizi hayal et" derdi, "deniz ferahlık verir yüreğine"

öyle yapıyorum ben de. denizi hayal ediyorum. denizin kenarında demli bir çay içip uzaktan geçen gemileri izlediğimi düşlüyorum. sessiz sakin... şehrin karmaşasından uzakta. saçma sapan hırsları yüzünden başkalarının hayatını zindan eden yaratıklardan uzakta. bir başıma belki. ya da... neyse işte.
-----
yine acayip hallerdeyim. neye elimi atsam elimde kalıyor. "geçecek geçecek biraz daha sabret" diye diye kendimi telkin etmeye çalışıyorum ama nafile!
-----

"o ben ki
bir kadında bir çocuk hayaleti mi
bir çocukta bir kadın hayaleti mi
yalnızca bir hayalet mi yoksa.

ne peki
yere dökülen bir un sessizliği mi
göğe bırakılmış bir balon sessizliği mi
işini bitirmiş bir org tamircisinin
tuşlardan birine dokunacakkenki
dikkati ve tedirginliği mi.

bekler mi beni
her yanı, ama her yanı çocuklar gibi gülümseyen
bir sürü yaz gününün içinde
acaba bekler mi beni
uykularım, o sonsuz uykularım...." **

*fotoğraf 2010 baharında burgazada'da çekilmişti, sahilde minik bir çay bahçesinde. o akşam ayaklarımı sürüye sürüye eve geldiğimde şu satırları yazmıştım hiç yanımdan ayırmadığım kara kaplı defterime: "bir bahar akşamüstü, burgazada...b-iz adaya gitmiştik. bahardı. güneş batıyordu. çay içiyorduk. demli çay. diyarbakır'ın kaçak çayı kadar olmasa da, güzeldi yine de. saçımda minik bir papatya... yine gitsek! hatta bir daha hiç dönmesek!"

** dizeler edip cansever'in "ben ruhi bey nasılım" şiirinden.

bugün günlerden ne?

2011-10-30T23:13:00.003+02:00

bugün benim doğum günüm!
aslında pek sevmem doğumgünlerimi. sevdiğim insanların doğumgünlerini kutlamayı, onları şaşırtmayı, hediyeler almayı çok severim de. konu kendi doğumgünüm olunca geriliyorum, pek mutlu olamıyorum nedendir bilinmez. ya da bilinir de, deşmeye değmez.

kaç yaşına girdiğimi hesaplamaya çalışıyorum. çıkamıyorum işin içinden. aslında biliyorum da, işime gelmiyor vardığım sonuç :) 25'ten sonrası ne çabuk geçti diyip duruyorum. hayıflanıyorum. yitik giden zamana. yaptıklarıma, hatta yapamadıklarıma. yine yeni bir liste yaptım kendime. muhtemelen 10 gün sonra unutacağım. yapmak istediklerimi sıraladım, hedeflerimi.

çok iyi bildiğim birşey var, zaman çok çabuk geçiyor. daha dün ilkokul sırasında zırıl zırıl ağlayan siyah önlüklü bir kız çocuğu iken, şimdi nerelerde ne hallerdeyim.

hayat garip, bir o kadar da güzel aslında. bazen acıtsa da, yaksa da canımı. güzel işte. öyle gizemli bir güzelliği var.

bu doğumgünüm sanırım unuttuğum bir şeyi hatırlattı bana.
bir daha unutmamak dileğiyle...

bu yaş, hepsinden daha güzel olsun!

sen ve öteki

2011-10-25T17:37:00.003+03:00

günlerdir boğazımda koca bir yumruyla yaşıyorum. bununla yaşamak çok ama çok zor. yapacak pek birşey de yok şimdilik. ne zaman diner acım, bilmiyorum. ama bildiğim bir şey var ki elim kolum bağlı oturmak delirtiyor insanı. ufak da olsa bir şeyler yapmak yetmiyor... yetmeyecek de.

hayretle izliyorum olan biteni. kendilerini insan olarak tanımlayan varlıkların çirkinleşmekte ne kadar ileriye gidebildiklerine şaşırıyorum. utanıyorum. daha ne kadar alçalabilirler?

bir insanı etnik kimliği nedeniyle aşağılamak, ayrımcılığa tabi tutmak daha da kötüsü soykırım olmasını dileyecek kadar gözünü karartmak, bu kadar canileşmek nasıl olabiliyor? gerçekten anlamıyorum. anlamak da istemiyorum asla.

insana değer vermeyi ne zaman öğreneceğiz acaba? bu nefret, kin kime ne kazandıracak? insana, dinini, cinsiyetini, etnik kimliğini önemsemeden, yalnızca insan olduğu için değer vermek neden bu kadar zor? bu topraklar ne zaman kana doyacak? depremde insanların hayatını kaybetmesi de bir tür cinayet değil mi?

son ve belki de en önemli soru... devlet, ne zaman hesap verecek?

herşey olur, herşey biter

2011-10-17T13:22:00.008+03:00

ruh halim her geçen gün iyiye gideceğine daha da dibe vuruyor.

kendi kendime tekrarlayıp durduğum telkinler işe yaramıyor çoktandır.

insanlara hala şaşırabildiğim için kızıyorum kendime.

oysa şaşırmamak lazım. insan büyüdükçe şaşırmamayı öğrenmeli. alışmalı hayata. insanlara. o insanların dengesizliklerine. dengesizliklerin kendi dengesini de bozmasına alışmalı.

yalanlara bile alışmalı insan. biri kendisine yalan söylediğinde şaşırmamalı. herşey olabilir bu dünyada. herşey ama gerçekten herşey.

herkes herkesi yarı yolda bırakabilir. herkes değişebilir. "olmaz" diye birşey yoktur burada.

hani çocuklar yeni birşeyle karşılaştıklarında gözlerini kocaman açar ve merakla sorarlar ya. yetişkinler ise zorda kalmadıkça soru sormaz, soru sormak ayıp birşeymiş gibi... onlar herşeyi bilir, övünürler bununla. çünkü onlar için hiçbirşey yeni değildir, şaşılacak hiç değildir. yetişkinler, gözlerini kısarak bakar etrafa.

ben büyümek istemedim hiç.

büyüdün dediler, peki demek zorunda kaldım.

22 yaşındaydım, "neden bu kadar çok soru soruyorsun" diye uyardılar beni. 27 yaşındayım, hala da uyarıyorlar.

27 yaşında biri neden soru sorar ki? öyle değil mi?

rica etsem, yormasanız beni... siz kendinden başkasını sevmeyenler, herşeyi herkesten çok bilenler ve siz tüm gücün kendinde olmasını isteyenler... hızlıca çıksanız hayatımdan...

DERHAL!

p.s: konuyla alakasız ama bu şarkı iyi gider

http://fizy.com/#s/2b7j17

"canım insanlar, sonunda bana bunu da yaptınız"

2011-10-12T17:18:00.002+03:00

günlerdir tek kelime yazamıyorum. yazmak istesem de yazamıyorum.

kelimeler terk edip gitti beni.

sorumlusu kim?

herkes kadar ben elbette. ama tek suçlunun ben olmadığımdan adım gibi eminim.

şu saçma sapan ayak oyunlarına alışamadım gitti.

eğer 'birileri' okuyorsa bu yazdıklarımı söyleyeceğim tek birşey var.

rezil dünyanızda olduğum için kendimden utanıyorum. beni bu noktaya getirdiniz ya, vallahi helal olsun size NOKTA

dur, nereye?

2011-10-02T23:42:00.003+03:00

zaman yetmiyor bana. haftasonu yine hızlıca geçti. eylül'ü de bitirdik, ekim bile geldi.

haftasonu yapmak istediklerimin yarısını bile bitiremedim. keşke uyumamayı becerebilsem ...

oldum olası sevmem uyumayı zaten, ama bünyem bir yerden sonra dayanamıyor. keşke her gün 3 saat uykuyla durabilsem...

işte yaşadığım sorunlar, başka huzursuzluklar ve koşturmacanın içinde, uzun zamandır hayal kurmaya vakit ayıramadığımı fark ettim bugün. ve kızdım kendime.

ne olursa olsun hayal kurmaktan vazgeçmemek lazım. zor belki ama olsun... ben bugün yeniden hayal kurmaya başladım bile.

bu ara yine keçelere, boncuklara geri döndüm. ölçüyorum, kesiyorum, dikiyorum, yapıştırıyorum. ve tüm bunları yaparken çok mutlu oluyorum. unutuyorum kötü olan herşeyi.
keşke daha çok zaman ayırabilsem... çok iyi geliyor birşeyler üretmek, insanların yaptıklarıma değer verdiğini görmek...

keşke bir atölyem olsa!

yağmur damlaları sonsuzluğa karışırken...

2011-09-30T16:51:00.004+03:00

aralıksız yağmur yağıyor. sayamadım kaç saat oldu.

süper teknolojik ofisimiz soğuk. ama hasta edecek kadar değil. bir de karanlık. ha bir de nereden geldiğini anlayamadığım bir koku var bugün ofiste. şekerli sakız kokusu gibi. çocukluğumu hatırlatan bir koku.

bilerek açmıyoruz ışıkları. karanlıkta dışarıyı izlemek öyle harika ki. rüzgarla birlikte savrulan yağmur damlalarını izlemek, cama çarpan o damlaların kayıp, sonsuzluğa karışmasını görmek...kim bilir deniz ne güzeldir şimdi!

yağmurlu günleri ne çok seviyormuşum meğer. günlerdir süren huzursuzluğum bugün aniden yokoluverdi. apansız. nedensiz. sormaya, sorgulamaya hiç gerek yok. iyi böyle. sakin, dingin...

yağmur, yıkadı, temizledi sanki herşeyi. bir ferahlık çöktü üstüme.

mutlu olduğum bile söylenebilir hatta.

bugüne çok yakışan bir şarkı buldum. sabahtan beri kaç kere dinlediğimi sayamadım bile.

hava güzel, yağmur güzel, ıslanmak güzel... böyle bir havada özlemek güzel... sarılmak, daha da güzel...

ve herşeye rağmen hala umut var...

p.s:görseli google'dan buldum, pek beğendim

belki de tek bir suçlu yoktur

2011-09-28T22:38:00.004+03:00

günler çok hızlı ve yoğun geçiyor. sık sık yazmaya niyetleniyorum ama olmuyor bir türlü, birşeyler giriyor araya.

kafam her zamankinden daha fazla dağınık bu aralar. sorular, sorular hiç bitmiyor. tam birinin cevabını bulduğumu sanıyorum, bir başkası bitiveriyor hemen.

yorucu anlayacağınız. bir o kadar da can sıkıcı.

bazen durup düşünüyorum. etrafımdakilere bakıyorum, en çok da elimdekilere. kötü giden şeylerin nedenini anlamaya çalışıyorum, nerede hata yaptığımı.

acaba diyorum, başka biri olsam, tüm bunlar yaşanmaz mıydı?

al işte, yanıtsız sorularımdan biri daha...

rüzgar biraz dursa artık!

2011-09-24T23:45:00.006+03:00

sonbahar yavaş yavaş hissetirmeye başladı kendini. artık rüzgar karıştırıyor saçlarımı. saçlarımla birlikte sanki herşey... neyse!

zor zamanlar işte... belirsizliğin insanın nefesini kestiği zamanlar. uzun uzun susmalar... çaresiz bir biçimde eli kolu bağlı oturmalar... yanında olmak isterken, seni olduğun yere çivileyen aptalca sorumluluklar...

belki de en zoru, çaresiz olduğunuz bir anda birine umut vermeye çalışmak... içinizde fırtınalar koparken, sakin kalmaya çalışmak en zoru. gözleriniz yırtılana kadar ağlamak isterken, herşey normalmiş gibi davranmaya çalışmak. sizi içine çeken o karanlık boşluğu göstermemek karşınızdakine. zor işler bunlar...

hani ortaokulda sınıf arkadaşlarımızı daha iyi tanımak için doldurttuğumuz anket defterlerinde "nasıl bir süpergücün olsun isterdin" gibi bir soru olurdu ya, işte ben o zamanlar verecek cevap bulamazdım. şimdi, neredeyse 13 yıl geçmişken üzerinden, buluyorum yanıtı. süper bir gücüm olsa, zamanı kontrol etmek isterdim ben. öyle geçmişe geri dönmek ya da geleceğe gidip neler olacağını görmek değil. zamanın dengesizliğini kontrol etmek isterdim. bazen yavaş, bazen hızlı geçsin diye.

şimdi tam da şu anda en ihtiyacım olan şey bu belki de.
biraz yavaş geçse zaman. rüzgar dağıtmasa etrafı!

olmaz mı?

yok yere geçip giden saatler

2011-09-12T15:11:00.002+03:00

saatlerdir ekrana bakıyorum boş boş. neredeyim? dahası ne yapıyorum? neden buradayım? gibi binlerce soru üşüşüyor beynime.

olmak istediğim yer burası değil, eminim artık bundan. nasıl yapmalı? daha doğrusu ne yapmalı? bilemiyorum. çaresizlik ne kötü bir duyguymuş, kim bilir kaçıncı kez anladım.

boğazıma oturan bu koskoca taş da neyin nesi anlayamadan, bekliyorum öylesine. gözlerim neden her an dolmaya hazır?

belki bir mucize olur. hani hiç kapanmayan gözlerimi dalgınlığıma gelir, bir an kapatırım da, açtığımda bambaşka bir dünyanın içinde buluveririm kendimi....

keşke!

kırılan cam parçaları

2011-09-10T11:23:00.005+03:00

-şşşşt, lütfen susar mısın?
dedim.
ki kimseyi susturmak adetim değildir. dinlerim. hep dinlerim ben. siz anlatın yeter ki, çıtımı çıkarmadan dinlerim. çünkü birilerinin seni dinlediğini bilmek güzeldir, bilirim. en az anlatmak kadar güzeldir dinlemek.

sussaydın eğer, kırılmayacaktı içimdeki o cam kapı. o kapı ki, içimin karanlık odalarından korurdu seni. sen ki, aynaya baktığımda gördüğüm suret... adını söylediğimde sesimi titreten sen...

dinlemedin beni. susmadın. cam parçaları saçıldı etrafa. sence de öfkenin rengi kırmızı mıdır?

içimin kırmızısı yayılıyor usul usul... o cam parçaları batarken nefes boruma, bugüne dek telaffuz etmediğim bir öfke yayılıyor etrafa, görmüyor musun? ağzımdan çıkan her kelime, bana ait değil sanki! öyle yabancı...

gördün mü bak, çaresizlik neler yaptırıyor insana?

bugün istanbul'da hava tam sevdiğim gibi!

2011-09-09T10:28:00.004+03:00

şiiri seviyorum. öyle böyle değil. romanı da aslında.,

en çok kelimeleri seviyorum sanırım.

bir de eylül'ü... usul usul yağmur yağsa, ıslatsa saçlarımızı. tişörtün üzerine hırka giyip dolaşsam sokaklarda... çantamdaki şemsiyeyi kullanmasam inatla...

ıslanmak beni kendime getirse...

ya da seni bana getirse...

ne güzel olur!

bugün istanbul'da hava tam sevdiğim gibi!

p.s: görsel buradan alıntı

"yazın sonu şiirdir, şiirdir aşkın sonu..."

2011-09-06T15:54:00.002+03:00

hep sorarlar ya, en sevdiğin mevsim hangisidir diye? ben en çok baharları severim. ilk ya da son olduğunu önemsemeden.

aylardan da nisan-mayıs ve eylül-ekim'i severim. nedendir bilinmez. neden bilinmesin ki aslında? bilinir elbet!

yazın tüm hareketliliğine ve kalabalığına inat, sessizdir eylül. dingindir. ıssızdır. huzurdur hatta. yaz gibi bir çırpıda tükenmez, tüketmez de insanı. naiftir eylül...hele bir de akşamları...

şimdi bir sahil kasabasında olsam. yürüsem sahilde... tatilcilerin sahilde unuttukları eşyaları bulsam, o eşyalara bakarak hayatlarına dair hikayeler uydursam...

kumsalda bulduğum saç tokasına baksam mesela, sahibinin bu tokayı kaybettiğini fark ettiğinde neler hissedeceğini tahmin etmeye çalışsam. ya da babasının aldığı oyuncak bebeği, deniz kıyısında unutan küçük kızı hayal etsem...saçları kıvırcık olsa mesela. gözleri ela. oyuncak bebeğini çok özlese bu küçük kız...

ya da bir kitap bulsam sahilde.yıpranmış. arasında aceleyle yazılmış küçük bir not... kimin nasıl duygularla yazdığını hayal etmeye çalışsam...

not: başlık, Haydar Ergülen'den Eylül'e dair bir şiirden alıntı... en sevdiklerimden....

yine yeniden istanbuuuuul!

2011-09-05T17:33:00.004+03:00

tatil bitti. bitti bitmesine de biterken, neleri eksiltti benden, henüz yapamadım hesabını.

bu kez o sokak benim, bu sokak senin gezmedim. annemin yanına gittim, yazlığa. 20 yıldır her yıl mutlaka uğradığım ama az ama çok kaldığım o tatil kasabasına.

ilk kez evden kaçtığım, ilk dostumu edindiğim, ilk kez anneme yalan söylediğim, ilk kez içki içtiğim ve ilk kez aşık olduğum o adaya.

zamanla her şeyin ne kadar değiştiğini gördüm bir kez daha. "hiç yaşlanmaz" sandığım komşularımızın artık torun sahibi olduğunu gördüm. bu arada büyüdüğüm bir kez daha vuruldu yüzüme.

bol bol yüzdüm. bisiklete bindim, kitap okudum. ve sanırım hayatımda ilk ve umarım son kez istanbul'u özledim.

bir kez daha fark ettim ki, bir şehri özlemem için orada anılarımın olması yetiyor. deniz kıyısındaymış, şöyle güzelmiş böyle modernmiş gibi özellikleri umurumda olmuyor.

tatil yetti mi? yetmedi elbette. yapmak istediklerimin yarısını yapamadım. ama olsun. kafamı dinledim. enerji topladım. olabildiği kadar artık. şimdi yapacak bir sürü iş var, yetişmesi gereken koskoca bir tez, yazılması gereken hikayeler, köklü değişiklikler v.s v.s.

hepsi sırayla. biraz daha sabır ve güç lazım bana!

yazın en güzel zamanları...eylül ve sakinleşen sokaklar...

2011-08-29T09:41:00.006+03:00

yazlıktayım. ailemin yanında. gelmemek için bin türlü bahane ürettim. yola çıkmak istemedim. sanırım hayatımda ilk kez istanbul'dan ayrılmak istemedim. bir bakıma haklıydım ama neyse.

beni görmeyi dört gözle bekleyen annemi hayalkırıklığına uğratmadım ve düştüm yola.

2 gündür burada hiç olmadığım kadar huzurluyum. sabah erken kalkıyorum. temiz havayı bol bol içime çekiyorum. 26 yaşımdan sonra bisiklete binmeye heves ettim. küçükken -bisikletim varken- hiç hevesim yoktu. benden çok arkadaşlarım binerdi bisiklete.

şimdi ise annemin pazara gittiğinde poşetlerini taşıması için aldığı bisikletle idare ediyorum. takıyorum kulaklığımı, 1 saat bisiklete biniyorum. sahilde mola veriyorum, biraz kumda yürüyorum, denize sokuyorum ayaklarımı. dinlendikten sonra eve geri dönüyorum. henüz denize giremedim, çok rüzgar var.

20 yıldır gezdiğim bu sokakları, şimdi bisikletle gezmek ne güzelmiş.

buraya her geldiğimde çocukluk anılarım gün yüzüne çıkıyor. her sene, siteye yeni inşa edilen evleri, yeni taşınan insanları gördükçe şaşırıyorum. 7 yaşımda, ilk kez buraya geldiğimdeki halini hatırlıyorum. koskoca sitede inşaatı bitmiş 3 ev... 2 aile... 4 çocuk... güzel zamanlardı...

komşularımızın yaşlandığını gördükçe, büyüdüğümü hatırlamak pek hoş olmasa da, seviyorum burayı. dahası buradaki anılarımı...

çocukluğumu birlikte geçirdiğim arkadaşlarımla karşılaşıyorum. istanbul'da görüşemediğim arkadaşlarımla. hepimiz büyümüşüz, hayat hepimizi başka yollara sokmuş. herkes işinde gücünde...anılardan bahsediyoruz hatırladığımız kadarıyla. komik geliyor şimdi o zamanlar. birlikte gülüyoruz, tıpkı o eski günlerdeki gibi.

bugünlerde hava burada rüzgarlı..daha önceki yazılarımdan birinde bahsettiğim gibi, evdeki pikeler yetmiyor gece ısıtmaya. çocukluğumdaki gibi biz de pikenin üstüne havlu örtüp yatıyoruz geceleri. yürüyüşe çıktığımızda şortun üstüne hırka giyiyoruz, ayağımızda spor ayakkabı ve çorap.

rüzgardan sahilde oturmak zorlaşıyor, saçlarımıza yapışıyor kumlar.
olsun, eskiden de böyle olurdu.

yazın en güzel zamanları geldi işte...eylül...sakinleşen sokaklar...rüzgar...belki yağmur...

bayram gelmiş neyime?

2011-08-25T18:07:00.005+03:00

bayramları oldum olası sevmem ben.

küçükken de pek sevmezdim. bayramların tek sevdiğim yanı, tüm aile bireylerinin bir arada bulunduğu ve saatler süren kahvaltıydı. annemin yaptığı kekler, poğaçalar, babaannemin yaptığı kömbeler... dedemin, kuzenlerimi bayram namazından kaçtıkları için sıkıştırması, babamın bayram anıları... birkaç kahkaha, sonu bitmek bilmeyen sohbetler...bu kadardı işte. benim için bayram sadece ilk gündü.

çok akrabamız yoktur bizim. öyle uzun uzun el öpme fasıllarında bulunmadım ben hiç.

anne-baba dışında hepi topu bir halam bir teyzem vardı elini öptüğüm.

bir de babaannemle dedem tabi...

----

sanırım hayatımda ilk kez istanbul'dan ayrılmak istemiyorum. bu bayram istanbul'da olmak istiyorum. oysa ben istanbul'u sevmem ki...

artık o eski kahvaltı sofralarının hiçbiri yok. olmayacak da.

kaç kişi kaldık ki?

---

ölüm, gitmek midir gerçekten?

ölüm, sevdiklerimizi alır götürür de, bizi ne hale sokar, bilmez mi?

çok özledim...

yılların yorduğu o kırışık 4 çift eli, beyazlaşmış saçları... "prensesim" diye beni çağıran sesleri...

dönüp dolaşıp yine geldik istanbul'a... tilki misali...

2011-08-21T22:35:00.002+03:00

sayılı gün ezberleri bozmadı, yine çabuk geçti işte.
geride hatırlandıkça içimizi dağlayacak anılar kaldı.
istanbul, huzursuz bir şehir. belki de içinde yaşayan insanların huzursuzluğundan... bilemiyorum.

otogarda inip, of'laya pof'laya evin yolunu tuttum. sanırım eve gelişimin üzerinden 11 saat geçti. geldiğim andan itibaren sokaktaki gürültü bitmedi. kavga eden insanlar, karşıdaki apartmanın beşinci katında balkonda oturan, bağıra bağıra konuşan insanlar, yan binada yaşayan gencin yüksek sesle dinlediği, tüm sokağı çınlatan iğrenç müzik, susmak bilmeyen korna sesleri...sokakta koşturan çocukların anlamsız bağırışları... daha neler neler...

oysa gittiğim şehirde böyle değildi hayat.
sakindi, sessizdi...dahası huzurluydu. gülümsüyordu insanlar. herşeye inat.
hayat, daha yavaş ilerliyordu sanki.

niye geldik ki istanbul'a?

kaybolur zaman saçlarında

2011-08-12T21:02:00.004+03:00

birazdan evden çıkıp otogara gideceğim. uzun bir yolculuk beni bekliyor. kimseyi tanımadığım, kimsenin beni tanımadığı bu sahil kasabasına doğru yola çıkacağım...

hafta dediğin nedir ki? 24 saatten 7 gün etti mi sana 168 saat. o kadarcık...

varsın olsun... ege'nin koynunda bir gün, 36 saat gibi bana! günlerin bir önemi kalmaz. takvimleri zaten bırakıyorum ardımda...

"kaybolur zaman saçlarında..."

deniz olmaya öykünen yağmur damlaları

2011-08-11T17:21:00.006+03:00

bu sabah karanlık bir güne uyandım. aylardır devam eden yorgunluk, stres gibi nedenlerle 1 haftadır s.o.s veriyor bünyem. her gün başka bir tarafım ağrıyor.tansiyonum çıkıyor bir gün, bir gün düşüyor. yerle bir oluyor. bayılacağımı sanıyorum. tam da tatile giderayak. oldu işte bir aksilik.

sabah uyandım.pencereden baktım, yağmur yağdı yağacak. gitmek istemedim işe. evde kalsam. koyu bir kahve içsem. en sadesinden. pikenin altından çıkmasam. kitap okusam. şiir okusam. yazsam. aklıma her geleni yazsam. istedim.

istedim ama olmadı. işe gitmem gerekti. çalışmam gerekti. yetişmesi gereken işler vardı. vardı da vardı.

ah yine bu zorunluluklar?

apar topar çıktım evden. dünden kalma bir bitkinlik. zar zor attım kendimi vapura. vapura adımımı atar atmaz, başladı yağmur yağmaya. ama nasıl yağmak? bardaktan boşanırcasına derler ya, öyle işte.hemen denize çevirdim gözlerimi.

deniz olmaya öykünen yağmur damlalarını bilir misiniz siz? dalgaların ve denizin özgürlüğüne aşık yağmur damlalarını...sonbaharın gelmesini bekleyen, sonbahar geldiğinde denizle buluşan damlalarını... bir gün deniz olma umuduyla yaşayan ama hiç bir zaman deniz olamayacağını bilmeyen yağmur damlalarını.

yağmurlu yaz günlerini severim ben. çok severim hem de. çocukluğum gelir aklıma. yazlık evimizde geçirdiğim yağmurlu günleri hatırlarım hep. çok özlediğim o günleri.

evde pikeden başka birşey olmadığından, yağmurlu günlerde üşümemek için pikenin üzerine havlu örttüğüm, ısındığım günleri. dağdan gelen rüzgarın iyice şiddetlendiği, bahçedeki hamağın ters döndüğü günleri...

annemin uyarılarına rağmen ısrarla yağmurda denize girdiğim günleri...kardeşimle birlikte hasta olmamak için denizden çıkıp koşarak eve gittiğimiz günleri... sonra eşofmanlarımızı giyip, ıssız sahilde yürüdüğümüz günleri... marinada kayalarda oturup, uzaklarda kopan fırtınaları izlediğimiz günleri hatta. elimizde cips ve kola ile hayallere daldığımız o rüzgarlı günleri...

balkondaki masayı ıslanmasın diye içeri, oturma odasına aldığımız, bu sayede yemek yerken televizyon izleyebildiğimiz günleri. rüzgardan zırt pırt ayarı bozulan, karıncalanan kanalları bile özlediğimi fark ettim bugün.

yapacak bir şey yoktu. özlemek hiçbir şeyi olduğu gibi, bu günleri de geri getirmeyecekti.

istanbul'a yağmur yakışıyor. rüzgar da. birazdan çıkacağım ofisten. eve gitmeden önce sahilde bir mola vereceğim. belki birkaç damla daha düşer denize. düşmese de elbet yine kavuşacak o damlalar denizine. deniz olamayacaklar ama kavuşacaklar sevdiklerine..ben yine hayran hayran izleyeceğim onları. izlerken de kim bilir belki de bu şarkı geçecek aklımdan....

p.s. 1- yukarıdaki video, incir reçeli isimli filme ait bir kare aslında. filmin başrol oyuncularından sezai paracıkoğlu, çok başarılı bir oyuncu, sesi de harika. filmin bazı eksileri olmasına rağmen, bu sahne çok etkileyici. sabahtan beri dinlemeye doyamadım.

p.s.2: fotoğraf buradan alıntı

çekilsem sahillere, hayaller mi kursam...

2011-08-08T15:49:00.003+03:00

kimseye değil zararım, en çok kendime.

yenmiş tırnaklar, dağılmış saçlar, yerinden fırlayacakmış gibi atan kalbim...

beynimde mikrop gibi çoğalan sorular... hepsi cevapsız...

tatile çıkmama şunun şurasında kaç gün kaldı ki?

umutlu olmam lazım. heyecanlı olmam lazım. dahası biraz daha dişimi sıkmam lazım ama nerede?

kendi kendimi yiyip bitiriyorum, nasıl olacak? ne olacak? ne yapacağız? diye diye...

biraz sakin olsam... beynimdeki seslerin hepsini sustursam...

tatili düşünsem... "her şey olacağına varır" ya da "su akar yolunu bulur" gibi atasözlerine inansam...akışına bıraksam biraz...

ama olmuyor ki yapamıyorum!

geri sayım başlasın artık!

2011-08-07T22:21:00.002+03:00

eğer bir aksilik olmazsa, cuma akşamı tatile çıkıyorum.
henüz nereye gideceğim belli olmamasına rağmen, tatile çıkma fikri bile umut veriyor bana.
çok kötü bir yıl geçirdim.
olumsuzluklar...aksilikler... kaybettiklerim... bir daha asla yanımda olamayacak süper babaannem...
:(
yanlış anlamalar, yanlış anlaşılmalar...sessizlikler... ucu bucağı görünmeyen sessizlikler...sorular sorular sorular. hiç bitmeyen sorular.

tüm olumsuzlukları arkamda bırakıp küçük bir sırt çantası ile düşmek istiyorum yollara. tıpkı geçen seneki gibi.

geri sayım başlasın artık!
ve lütfen yağmur yağmasın...

yaşlanmak mı yaş almak mı?

2011-08-07T14:46:00.002+03:00

saçımda birkaç tane beyaz tel olduğunu gören babam ne hissetti acaba?
üzüldü mü?
ya da benim büyüdüğümü fark etmesi kendisinin yaşladığını mı aklına getirdi?
bilmiyorum. sormadım aslında.

dün-bugün-yarın

2011-08-06T15:12:00.002+03:00

geçen hafta bu zamanlar ada'da annemin dizinin dibinde, çocukluk anılarımı yad ediyordum.
bugün, istanbul'da evimdeyim. dışarıda esen tatlı rüzgar, beni sokaklara çağırsa da, inadım tuttu, evde çoktandır ertelediğim işleri yapmaya kararlıyım.
haftaya bugün nerede olacağım henüz belli değil.
eğer bir aksilik olmazsa, sakin bir yerde yorucu ve bol hüzünlü geçen bir yılın acısını çıkarmak üzere gözlerden uzak, deniz kıyısında bir kasabada olacağım.

geri sayım başlasın artık!

2 günlüğüne de olsa eskiye dönüş

2011-08-03T22:47:00.003+03:00

kötü bir yıl oldu benim için 2011. bir o kadar da yorucu ve stresli. halbuki daha yılın yarısını yeni bitirdik. yıl sonuna kadar beni daha neler bekliyor, bilemiyorum elbette.

umudum var mı? sanırım.
inadına.

izne çıkmama daha zaman var, haftasonu nefes almak için 2 günlüğüne şehirdışına çıktım. küçükken yazlarımı geçirdiğim o küçük adaya.

sabah 10'da kumsala gidip, akşam 8'e kadar sahilde kalmayı, güneş battıktan sonra eve dönmeyi, saat 6'dan sonra tenhalaşan kumsalda dalgaları dinlemeyi, akşam yemeği hazır olana kadar bahçedeki hamakta sallanmayı, yemekten sonra dışarı çıkmayı, belki eskilerden 2-3 arkadaş görmeyi, uzun uzun yürüyüş yapmayı, sahilde bira içmeyi, gökyüzünü izlemeyi, küçüklüğümde yaptığım gibi yıldızları saymayı ne çok özlemişim meğer...

yemekli vagonda şerefe!

2011-07-28T11:39:00.008+03:00

bir önceki yazımda ankara'ya gittiğimden bahsetmiştim. giderken acelemiz olduğu için otobüsle yolculuk yapmıştık. dönüşte ise bir yere yetişmemiz gerekmediği için treni tercih ettik. tıngır mıngır, içimize sine sine yolculuk yapmak için.

benim için kural şudur: ankara'ya trenle gidilir :) sadece ankara'ya değil, eskişehir'e de trenle gidilir. gidilmelidir hatta.

daha önceki tren yolculuklarımda tek başımaydım hep. yanımda birkaç kitap, sevdiğim şarkılar, belki bir defter...birkaç fotoğraf... haydarpaşa garında beni kimse yolculamadı. kimse arkamdan el sallamadı. ama gittiğim şehirde vardı yolumu dört gözle bekleyenler... istanbul'a döndüğümde de kimse karşılamazdı beni haydarpaşada. başım öne eğik, tutardım evin yolunu.

bu kez farklıydı ama. ilk kez arkadaşlarımla tren yolculuğu yapıyordum. ve bu aslında bir şanstı. murat uyurkulak'ın tol romanı geldi aklıma. yanımda oturan arkadaşıma baktım, yorgundu ama uyumak istemiyordu. onca yorgunluğa rağmen uzun zaman sonra bir araya gelmişiz, eski anıları yad etmek lazımdı, yoksa olmazdı.

çaprazımızdaki koltukta oturan diğer bir arkadaşımıza baktık. o da uyumaya direniyordu. "hadi, yemekli vagona gidelim" dedi aniden biri. kim olduğunu hatırlamıyorum. karar verilmişti, yemekli vagonda aldık soluğu...

daha önce birçok kez tren ile yolculuk yapmış olmama rağmen, ilk kez yemekli vagona gittim.

hayal ettiğim gibiydi yemekli vagon. daracık bir koridor...koridorun her iki tarafında dörder kişilik masalar...temiz ve beyaz masa örtüleri... küçük bir bar ve camlı buzdolabı...kocaman bir tepsi, tepsinin üzerinde çeşitli mezeler...yıpranmış bir takvim... eski bir radyo...ve radyoda zeki müren...güleryüzlü, orta yaşlı bir garson...

"hadi rakı içelim" dedi arkadaşlarımdan biri. karnım açtı, ne kadar direnmeye çalışsam da uykum vardı. 2 dubleden sonra uykudan gözümü açamayacak hale gelebilirdim. sadece ben değil, hepimiz aynı durumdaydık aslında. ama kimse "hayır" demedi.

haydari söyledik masaya. bir de beyaz peynir. yanında 3 duble rakı... konuşuyoruz. hayattan...en çok aşktan... bazen acıdan... araya birkaç dize karışıyor. anıları yeniden yaşıyoruz sanki. gülüyoruz...karnıma ağrılar giriyor kahkaha atmaktan. sonra başka şeylerden bahsediyoruz. özlediklerimizden... kaybettiklerimizden belki...hayallerimizden...

üç arkadaş, yıllar sonra oturmuşuz rakı sofrasına. içinde olduğumuz tren, istanbul'a doğru yol alıyor. saat gecenin 3'ü...yarın nerede olacağımız, ne yapacağımız kimsenin umurunda değil.

türk sanat müziğinden anlamasam da radyoda en sevdiğim şarkılardan birinin çaldığını duyuyorum. Müzeyyen Senar'a eşlik ediyorum ben de: "Binlerce güzel sevdim de en son sana vuruldum"

hadi o zaman şerefe...

http://fizy.com/#s/1lvm2x

p.s. murat uyurkulak'ın tol isimli romanını şiddetle tavsiye ederim. tol, diyarbakır'a trenle yapılan uzun bir yolculuğu anlatıyor. bu yolculukta iki adam arasında geçen konuşmalara şahit oluyoruz, genç adamın geçmişini aydınlatma çabalarına tanıklık ediyoruz. benim de en büyük hayallerimden biridir aslında. diyarbakır'a, düşlerimin şehrine trenle gitmek... belki bir gün....

şaka maka 9 yıl olmuş

2011-07-27T11:20:00.002+03:00

haftasonu üniversiteden bir arkadaşımın düğününe katılmak üzere ankara'ya düştü yolum. ankara'yı severim. birçok istanbullu'nun aksine ankara, güzel gelir bana. istanbul'daki karmaşadan uzak gelir, hatta sakin bile denebilir.

doğduğumdan beri boğaza kıyısı olan bir semtte yaşamama, denizi çok seviyor olmama rağmen, hiçbir zaman "deniz olmadan yaşayamam" demedim sanırım. her gün deniz yolunu kullanıyorum oysa ki. belki de alışkanlık olduğundan fark edemiyorum.

ama benim için bir şehirde yaşayabilmenin yegane kuralı, sevdiklerimin orada olması sanki. sevdiklerimin olduğu her yerde yaşayabilirmişim gibi geliyor ya, neyse fazla uzattım, bu başka bir yazımın konusu olabilir.

gelelim asıl bahsetmek istediğim noktaya. arkadaşlarımla birlikte gittik ankaraya. 4 kişi üniversiteden, biri de bir arkadaşımızın eşi. yani 5 kişi, düştük yollara. gidiş yolu biraz endişeliydi, "düğüne yetişebilecek miyiz, yollar nasıldır acaba" gibi sorularla geçirdik 6 saati.

güzel bir düğündü. ama dahası ben farklı hissediyordum kendimi. sahnede beyaz gelinliğin içindeki harika kadınla danseden yakışıklı adam, benim arkadaşımdı, arkadaştan öte abimdi. tüm üniversite hayatım boyunca beni korumuş kollamış, zor zamanlarımda yanımda olmuş abim...
masada yanımda oturan diğer arkadaşlarıma baktım. onlar da öyleydi. beraber büyüdüğümüzü fark ettim bir an.

9 yıl olmuştu tanışalı. istanbul'da üniversite öğrencisi olmanın verdiği nimetlerden yararlanmıştık tabiri caizse... okula gidip derse girmeden taksim'e içmeye gitmeler, dersten kaytarmalar, saatlerce okul bahçesinde çimlerde oturarak havadan sudan, memleket meselelerinden konuşmalar... ada'ya yapılan piknikler... sınavlar, stres... doğum günü kutlamaları...sınav zamanı birlikte sabahladığımız günler... evde toplanıp, sabaha kadar muhabbetin dibine vurduğumuz, gülmekten karnımızın ağrıdığı günler...zamam zaman üzüntülü anlar...hastalıklar, hatta bazen cenazeler....

şimdi geriye dönüp baktığımda üniversitenin kapısından ilk girdiğim günü hatırlıyorum. dün gibi.
bir de aynaya bakıyorum. ben büyümüşüm. onlar da büyümüş. hayat hepimizi fırlatmış atmış bir yerlere. bazıları memleketlerine geri dönmüş, bazıları istanbul'da çırpınmaya devam ediyor. hayat hepimize ayrı bir yol çizmiş olsa da, zaman zaman kesişiyor bu yollar. ve böyle zamanlarda ben, bunca zamanın nasıl bu kadar hızlı geçtiğine inanamayıp, şaşırıyorum. tabi bir de bu insanlar hayatımda olduğu için bir kez daha seviniyorum...

"başka"

2011-07-25T00:10:00.004+03:00

keşke ankara'da birkaç gün kalabilseydim.
kalabilseydim, belki daha "başka" olacaktı bugün.

herkes çok bencil be marea. herkes "ölüm"den bihaber.
birilerini yargılamak, kestirip atmak ne kolay. ahlak zabıtalığına soyunmaya ne kadar hevesli herkes...

giden gidiyor da geride kalanın içine koskocaman keskin bir bıçak saplanıp kalıyor. ömrü boyunca kalbini kanatacak bir bıçak...

tüm bu olan bitenler karşısında soğukkanlı olmak için zorlarken kendimi, aklımda kalan tek cümle:
"insan, yakınlarından biri öldüğünde, ancak kendi canı yandığında bir nebze olsun anlayabiliyor ölümü"

başkalarının ölümü, hep "başka" geliyor birilerine.
"başka" ve "yabancı"...

keşke insana değer vermeyi öğrense birileri...
keşke!

sesim yok aslında

2011-07-24T20:54:00.001+03:00

konuşuyorum
sürekli konuşuyorum

ama söylediklerimi benden başka kimse duymuyor

istanbul hayallerime dar geliyor

2011-07-21T15:17:00.006+03:00

oldum olası istanbul'u sevemedim. bu nedenle, yaz mevsiminde istanbul'da olmak daha da tahammül edilemez bir durum benim için.

istanbul doğumlu olmak bir yana, doğduğumdan beri bu şehirde yaşadığım halde sevemiyorum burayı.yaz mevsimini de sevmem zaten. ikisi biraraya gelince benim için tam bir kabus anlayacağınız.

şu sıralar herşeyden elimi eteğimi çekmeye hazır bir biçimde devam ettiriyorum hayatımı. uyumayı sevmem, ama erkenden yatıyorum. kitaplardan, filmlerden uzak duruyorum. tezimle ilgili tek satır yazmış ya da okumuş değilim 2 haftadır. kimseyi görmüyorum, görsem de konuşamıyorum, sohbet edemiyorum, birşey var, birşeyler var içimde. ne bilmiyorum? anlatamıyorum.anlayamıyorum hatta. boş boş bakıyorum herkese ve herşeye.bakalım nereye varacak sonu?

bu güzelim havada bu kapkara şehirde olduğum için acı çekiyorum.
hatta tabiri caizse burnumun direği sızlıyor.

ege beni beklerken...
sırtımda taşıdığım yükler çoktan boyumu aşmışken...
kamburum iyiden iyiye belirmişken. ve ben artık herşeyden, tüm sorulardan kurtulmak isterken.

bu işkence niye? dahası ne için?
tatile çıkmama az kaldı, "sabretmem lazım" diyerek kendimi avutmaya çalışsam da nafile.

tatil dönüşü yine bu şehre hapsolmayacak mıyım ? aynı eve, aynı odaya, aynı ofise... herşeyden ve hatta hayattan bile soyutlanmış bu koskoca plazanın 6.katına...

mim 2 :)

2011-07-14T22:58:00.003+03:00

sevgili queen's choice beni mimlemiş, öncelikle çok teşekkür ediyorum kendisine. bu benim yanıtlayacağım ikinci mim :)

mimin konusu evinizde yangın çıksa ve tek bir eşya kurtarmak zorunda kalsanız, neyi kurtarırsınız ?

bu soruya yanıt vermek için çok zor aslında. daha önceki yazılarımda da belirttiğim gibi anılarımı yüklediğim bolca nesne var evimde, kitaplar, defterler, küçük aksesuarlar v.s
bu nedenle evimde bir yangın olsa neyi kurtaracağıma karar vermekte çok zorlanırım.

kısa hikayelerimi yazdığım bir defterim var. sanırım evimde bir yangın çıksa ilk kurtaracağım şey bu defter olur. 2 yıldan beri tuttuğum bu defterde kısa-uzun bir sürü hikaye var. birçoğu da gördüklerimden, yaşadıklarımdan yola çıkarak yazılmış kısa hikayeler. bu defter bir günlük değil ama geçmişe dönmek istediğimde bana yardımcı olan bir rehber gibi. bu nedenle benim için bir hayli önemli.

ben de bu mimi Hayal Meyal , Dolunay ve antiparadigma'ya gönderiyorum.

sevgiler

merhaba yalnızlık!

2011-07-09T00:05:00.003+03:00

yalnızlığı severim.
evde tek başıma boş boş televizyon izlemeyi, saatlerce kitap okumayı...balkonda tek başıma kahvaltı etmeyi ya da bahçeyi sulamayı.
belki kendimi dinlemeyi...

en çok da sessizliği...
yanında kocaman bir kupada sade kahve...
belki hafif bir müzik...

yalnızlık bazen gerçekten çok güzel!

ne yazmıştı hakan günday
"insanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır"

uzun zamandan sonra
merhaba yalnızlık!

hayat bu aralar hiç yolunda gitmezken, herşey üst üste gelirken, beynimde bin tane soru varken ve her an bu sorulara yenileri eklenirken, yapılması gereken işlerin ardı arkası gelmezken, zaman bazen gereğinden hızlı bazen gereğinden yavaş geçerken, kendi gibi benim de dengemi bozarken.... her kafadan bir ses çıkarken...

ne de iyi geldi!

beynimdeki ve etraftaki tüm sesleri susturup, sessizliği dinlemek öyle güzel ki!
hoşgeldin sessizlik!

uzayıp giden sessizliğin sonu!

2011-07-05T23:13:00.004+03:00

bir adam ile bir kadın oturuyor beşiktaş'ın ara sokaklarından birinde bir kafede.
önlerinde duran çayın tadını sevmemiş ikisi de, besbelli.
kadın sinirli sinirli masada duran çakmakla oynuyor.
adamsa, etrafı izliyor boş gözlerle.

neden konuşmuyorlar ki?
bu kadar uzun ve sabırla sessiz kalabildiklerine göre birbirlerine değil öfkeleri. ya da kayıtsızlıkları mı demeli?

muhtemelen yorgun geçen bir günün ardından ne yapacaklarını, ne konuşacaklarını bilemediklerinden bu huzursuzluk hali.

adam, mesai saatleri içinde neler yaptığını anlatmaya başlıyor uzun uzun. kadın, dinliyor boş gözlerle. anlıyor söylediklerini ama yorum yapmıyor. gözünün içine bakıyor adamın, birşeyler arıyor o gözbebeklerinde, besbelli. ama aradığı herneyse bulamıyor işte.

dinliyor sadece, ara sıra başı ile onaylıyor. adamın yüzü asık. neye sinirlendi acaba, kimbilir!

uzun sessizlikler....upuzun sessizlikler....dışarıdan izleyen üçüncü kişileri bile yoran sessizlikler...
ara ara dudaklarından çıkan birkaç cümle. hiçbiri birbirini tamamlamayan birbirinden kopuk cümleler. biraraya getirildiğinde anlamlı bir bütün yaratmayan.

sonra aniden, kaçamak bir gülümseme. adama ne kadar da yakışıyormuş gülümsemek.
neden bunca zamandır gülümsememiş ki? acaba!
benimkisi boş merak.

kadının da yüzünde güller açıyor şimdi. gözlerindeki o kaygılı ifade yerini umuda bırakıyor sanki. yavaş yavaş bahara dönüyor kış. sanki kadın için hayat, o gülümsemeden sonra başlıyor...

bu gerçek olabilir mi?
küçücük bir gülümsemenin başladığı yerde, hayat da başlayabilir mi?

başlar elbet.

bugün gördüm ben!

bu kadar tembellik yeter!

2011-07-04T22:34:00.003+03:00

yapmam gereken o kadar çok şey var ki...
haftasonu binbir özenle hazırladığım yapılacaklar listesi öylece duruyor masamın üzerinde. 2 gün yetmiyor bana.
ya da yapmam gereken işlerin sonu gelmiyor.

kabul ediyorum, bu aralar bıraktım herşeyi. kolumu kaldıracak gücü bulamıyorum kendimde. nefesim kesiliyor, sürekli bir sıkıntı, hüzün hali.

aslında uyumaktan nefret etmeme rağmen, sabahları kalkmak öyle zor geliyor ki. kaçıyorum herşeyden, daha doğrusu kaçmaya çalışıyorum.

uyusam, uyanmasam... hiçbir yere gitmesem, hiçbirşey yapmasam... kimseye hesap vermesem..konuşmasam. hiçbir yere yetişmek zorunda kalmasam... koşmasam...yavaş yavaş ilerlese keşke hayat. olmaz mı?

olmuyor işte.

bu kadar tembellik yeter dimi? artık kaldığım yerden devam etmek lazım. gidilecek yollar var beni bekleyen. yapılacak işler. bitirilecek kitaplar. zaman zaman takılsam da taşlara, durmak zorunda da olsam, koşmam gereken uzun bir maraton var.

ne olur, biraz daha sabır!

ama güzel uyanmıştık güne

2011-07-03T23:11:00.008+03:00

yaz geldi gelmesine ama mutsuzluk, umutsuzluk dizboyu.
sanırım "sürdürülebilir mutluluk", yaz mevsiminde daha zor benim için.

oysa güzel başlamıştı dün ve bugün.
şairin dediği gibi "Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık/ Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı......... /Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz/Sanki hiç olmamıştı"

özellikle de yazın pazar geceleri koskoca bir taş gelip oturuyor boğazıma. sesim çıkmıyor, konuşamıyorum. bir sıkıntı geliyor, gitmek bilmiyor.ertesi gün iş günü olduğundan falan değil, başka bambaşka birşey. nedenini tam olarak bilemediğim. umutsuzluk mu? belki.

yazın en çok pazar geceleri çaresizliğim vuruluyor yüzüme. en çok bu geceler, içim acıyor.
bıraksam kendimi, ağlarım belki gün doğana kadar da.
ama neye yarar ki?

hiçbir yere gidemeyecekmişim sanki. herşey hep böyle devam edecekmiş.
mutsuz, huzursuz ve gri.... hep gri!

değişmeyecekmiş hiçbirşey. bu kahrolası şehirde çakılıp kalacakmışım da hayat daha da hızlı geçecekmiş.mutsuzluğum kalıcı olacakmış sanki, sislenecekmiş hep gözlerim. heryer puslu. herşey silik.

yok artık, daha neler!

Mim: Anı Sandığı

2011-07-01T10:13:00.008+03:00

sevgili ayl-in beni mimlemiş. bu benim yanıtlayacağım ilk mim, o yüzden iki kere teşekkür ediyorum ayl-in'e :)

konumuz, anılar ve anıların yüklendiği eşyalar. hafızası güçlü ve anılarına sıkı sıkıya bağlı biri olarak benim için anlatması güç biraz aslında. çünkü o kadar çok anı ve o anılara ilişkin o kadar çok eşya biriktirdim ki sandığımda. hangisinden bahsedeceğini bilemiyor insan, onca karmaşanın arasında.

karmaşa dediğime de bakmayın lütfen, hepsi benim için ayrı ayrı önemli. ve hepsi muhtemelen hayatımın sonuna kadar saklanacak, zaman zaman yerinden çıkarılıp bakılacak, temizlenecek, sonra yeniden saklanmak üzere yerine konulacak. hepsi güzel ve mutlu anlara dair birkaç küçük eşya o kadar...

tüm bunları sakladığım yerlerden çıkarıp bakıyorum bazen. bakıp o eski ve mutlu günleri yeniden anıyorum.

çekmecemde bir adisyon duruyor mesela. adisyonun arka kısmında da küçük iskender'den iki kırık dize

"hayata alıştırdığın gibi kalbini, ölüme de alıştır Dicle'm
ölümüme de alıştır"

ne kadar zaman geçti aradan, 4 yıldan fazla olmalı. hala saklarım o adisyonu. neler neler hatırlatır bana? dicle'nin kenarında içilen demli çay mesela. şiirden, aşktan, hayattan bahsetmelerimiz. arkadaşlar.... arada hafif esen rüzgar...

esmer bir adam sonra. saçları simsiyah. içinde kaybolma isteği uyandıracak kadar siyah ve kıvırcık.

bir de ben. ilk kez adım attığı bir şehirden dönmek istemeyen, ölene kadar orada, o adamın yanında kalacağını düşünen, tüm zorluklara göğüs gerebileceğini hisseden inatçı ben.

şimdi o adisyona baktığımda herşey yeniden canlanıyor zihnimde. sanki yeniden oradaymışım gibi. yine aynı insanlar varmış yanımda. yine aşktan bahsediyormuşuz. yine ölümden dem vuruyormuşuz. ölümün bilinmezliğinden, bu bilinmezliğin biz fanileri meraklandırdığından. ölümden bahsederken, adisyonun arkasına o dizelerin yazıldığını hatırlıyorum mesela. dicle nehrini hatırlıyorum sonra. nehrin kenarında oturup saatlerce sohbet ettiğimizi.

başka neler mi var sandığımda? bir şarap şişesi mantarı mesela. birlikte içilen ilk şarabın mantarı. üzerine içildiği tarih yazılmış. sonra gökçeada'ya giderken bindiğim arabalı vapurun bileti... arkasına minik bir desen çizilmiş.

bir defterim var mesela. tam 365 sayfalı bir defter. her sayfası dolu...dizelerle, cümlelerle... o esmer adamın çizdiği resimlerle...

kaz dağları'nda tanıştığımız yaşlı ressamdan aldığım cam kolye. o kolyenin bana hatırlattıkları...fotoğraflar sonra. köy pazarından aldığım kekik, lavanta. küçük keselerin içinde. pazarda baharat satan teyzeyle birlikte çektirdiğimiz fotoğraf.

bu kadarla bitmiyor elbette. boşuna "fil gibi hafızan var" demezler bana arkadaşlarım. anlatacak o kadar çok anım var ki. mutluyum ben onlarla. günlük hayatın koşturmacasından, stresinden sıkıldığımda, umutsuzluğa düştüğümde geçmiş günleri hatırlayıp kendimi iyi hissetmek, yeniden umutlanmak için sarılıyorum bu detaylara. iyi geliyor bana. hatırlamak, iyi geliyor.

ayl-in'e tekrar teşekkür ediyorum. bu mim benden, ezgi , yaruze, Aylak Kedi, La Luna Bir Yer ve ateşinsesi' ne gitsin. mim konusu anılar ve Anıların yüklendiği eşyalar...

sevgiler...

zor zamanlar

2011-06-29T15:51:00.003+03:00

zor zamanlar bunlar...
ama geçecek....

yaz geldi dedik demesine ama, gelmemiş aslında.
istanbul'da bugün şehir sakinlerini de dengesizleştiren garip bir hava var.

yağmur yağdı yağacak, diyoruz. güneş bunaltmaya başlıyor birden.
sonra yeniden üşümeye başlıyoruz...

dengesiz dedim ya. öyle işte.
benim ruh halim de pek değişken. havaya bağladım sanki tüm umutlarımı.
hava güzelse, ben de güzelim. değilse, havadan bile daha karanlık içim.

hiçbir zaman iyi bir sinema izleyicisi olmadım. ama gerçekten "hayatımın filmi" denilen birşey varsa, benim hayat-ım-ın filmi de budur.

hayat nerede?

2011-06-27T16:37:00.005+03:00

sabah yağan yağmurun mahmurluğunu üzerinden atmaya çalışıyor gökyüzü.
öğlen yemeği dönüşü hafif serin ama güneşliydi hava. ara ara esen güzel bir rüzgar.
tam sevdiğim gibi.

şimdiyse sıcaklığını hissettirmeye başlamış. yavaştan.

şehrin ortasında koskocaman bir gökdelenin 6.katından görmeye çalışıyorum dışarıyı.
cadde her zamanki gibi kalabalık.
otobüsler, arabalar...
son model elbiseleri ve ayakkabılarıyla karşıdan karşıya geçen kadınlar, erkekler...

sokaktan yükselen gürültülerin delip geçemediği, açılamayan camlarla kaplı, dış dünyadan izole edilmiş bir ofiste çalışmak, ne kadar sıkıcı...

hayat akıp giderken dışarıda
sesler karışırken birbirine....
hiçbirşeyi görmeden, hiçbirşeyi duymadan... sadece çalışmak...

oysa rüzgarı hissetmek istiyorum ben. camı açmak istiyorum. masamın üzerindeki kağıtlar, rüzgarda uçuşsun istiyorum. dizüstü bilgisayarımı alıp balkonda çalışmak istiyorum belki.
çok önemli bir yazı üzerinde çalışırken, beynimde bin tane tilki dolanırken, konuya bir türlü dikkatimi veremezken, rüzgar essin, kafamdakileri dağıtsın istiyorum.
yağmur yağdığında, balkonun kapısını açmak, yağmurun sesiyle çalışmak istiyorum. toprağın kokusu tüm ofisi doldursun istiyorum.

ahhhh....

susamlı galetalar ve dedem

2011-06-23T22:43:00.004+03:00

susamlı galetaya bayılırım. hele bir de yanında demli çay varsa... kuzguncuk'ta çınaraltında oturuyorsam...

kuzguncuk başka bir yer benim için. bugüne kadar gittiğim, gördüğüm, gezdiğim semtlerden bir başka. insanı, sokakları, kedileri, bostanı... herşeyiyle...

ama herşey gibi kuzguncuk da eskiyor işte, değişiyor.
sahil yolundaki temizel unlu mamülleri kapanmış mesela. en çok oranın susamlı galetalarını severdim ben. taa liseden beri...

dedem haftanın 2 günü fırın açılır açılmaz giderdi kuzguncuğa, prensesi okula gitmeden taze galeta yesin diye.

şimdi ne zaman önünden geçsem fırının, camda asılı duran "devren kiralık" ilanı acıtıyor içimi. şaşırıyorum. bunca zaman nasıl geçti? ne zaman liseyi bitirdim ben? ne zaman üniversiteye girdim? ne zaman mezun oldum? hangi yılda aşık oldum? ne ara işe başladım? bu yaşa kadar nasıl geldim?

bilemiyorum. tek bildiğim zamanın hızına yetişemediğim.
günler, geceler, haftalar, aylar hatta yıllar geçiyor. insanlar geçiyor, değişiyor. birileri hep doğuyor, birileri hep ölüyor. yaşam döngüsü denilen saçmalık durmadan devam ediyor. gidenlerin yeri hep mi dolduruluyor? hiç sanmıyorum.
en azından benim için. ben kaybettiklerimin yasını tutuyorum. 4 yıl da 40 yıl da geçse, fark etmeyecek.

zaman böyle dört nala koşarken, ne kalıyor geride?
fotoğraflara bakıyorum mesela. yine susamlı galeta yiyorum. bahçede oturmuşuz dedemle, o gazete okuyor.
oysa artık ne dedem var ne de susamlı galetalar...

sahi dede, neden rüyalarıma gelmiyorsun?

geceyi gündüze çeviren kahraman...

2011-06-22T17:38:00.004+03:00

sahi dede, neden rüyalarıma hiç girmiyorsun?

eski ve güzel olan her ne varsa...

2011-06-22T17:31:00.002+03:00

zaman hızlı geçiyor. hem de çok hızlı. haziran ayının bile sonuna geldik.
temmuz daha hızlı geçecek, ağustos da.
bir bakacağım, yaz bitmiş...

şimdilik düşünmek istemiyorum. hala yaza dair bir planım yok.
canına yandığımın ege'si burnumda tütüyor. cunda mesela... gidebilir miyim, bilemiyorum.

belki annemlerin yanına yazlığa giderim bir ara. 20 yıl önce dostluğun ne demek olduğunu öğrendiğim o küçük adaya. herşeyin başladığı yere geri dönsem, herşey yeniden başlar mı? en başından...kötü olan ne varsa yaşanan, silip tarihe gömsek...o masumiyete geri dönebilir miyiz?

hiç sanmıyorum. bu saatten sonra çok "zor" artık herşey.
büyüdük... zorla da olsa büyüdük işte.
başka işler, başka hayatlar peşindeyiz. başka arkadaşlar, başka dostlar peşinde!
yenilerin peşinde.

eskiler oldukları yerde kalsınlar mı öylece?

---
Zygmunt Baumann, "tüketim toplumu kültürü, öğrenmeyle değil, ekseriyetle unutmayla ilgilidir" der. tez ile kafayı bozduğum için bu ara tüketim toplumu ve popüler kültür üzerine okuyorum.

dönüp bakıyorum hayatıma, hayatımdakilere.
herkes unutuyor herşeyi. bir tek ben hatırlıyorum. niye sadece ben?
herkes iyi, kötü herşeyi unuturken, her gün yeni bir hayata başlarken, daha önce yaşadıklarını, söylediklerini unuturken, herşeyin tersini yaparken, ben niye tutarlı olmak zorundayım?

tüketin, daha çok tüketin. herşeyi tüketin. arkadaşlıkları, dostlukları, paranızı tüketin. kendinizi de tüketin bu arada. beni zaten tüketiyorsunuz.

---

20 yılın öncesine ait anılardayım ben bugün. sahi siz, neredesiniz?

anlatacak bir sürü hikayem var, ama biraz daha zaman lazım bana!

2011-06-14T10:04:00.007+03:00

çok uzun zamandır yazamıyorum. vakit bulamıyorum.
bir sürü hikaye biriktirdim oysa ki.
bir geçiş sürecinde hayatım.

yapmam gereken bir sürü iş, konuşmam, görüşmem gereken insanlar, yazılması gereken koskoca bir tez, okunmayı bekleyen onlarca kitap...
verilen kararlar... sonu güzel olacak kararlar..

bazen kararsızlıklar.."aman be, ne olacaksa olsun artık" diye iç geçirmeler...korkular. güce tapan ve güce taparken önüne gelen herkesi yıkan, geçen, kıran insanları gördükçe yüzümde oluşan o "müstehzi" gülümseme...

evde beni bekleyen keçeler, kumaşlar, boncuklar... yapmayı tasarladığın binlerce aksesuar...yazılacak, anlatılacak hikayeler. gidilecek yerler...
zor günler...ama bitecek.

biraz daha zamanım olsa. ya da biraz daha hızlı koşmayı başarabilsem.

biliyorum, herşey güzel olacak.
sadece biraz daha zaman lazım bana!

bir kase patlamış mısır

2011-05-24T11:23:00.005+03:00

koca bir kase patlamış mısır.
hafif yağlı ve tuzlu...
mmmmmm...
tam damağınıza göre....

bir kase patlamış mısır, hüzünlendirebilir mi insanı?
öyle bir hüzünlendirir ki. boğazınıza takılır ağzınıza her attığınız mısır tanesi.

buna dair bir hikayem var. zaman bulduğumda yazmak ümidiyle...

duyuramadığım şarkılar

2011-05-14T00:43:00.005+03:00

bazen birini anlamak için aynı dili konuşmaya gerek kalmıyor.
sözler değil, sesler daha çok şey anlatabiliyor.

ah be sevgili...duymuyor musun şarkılarımı?
duysan ya, anlasan ya keşke.
bilsen.görsen.

sevsen.

olmaz mı?

yalnız.balık.sen bir hiçsin.unutma!

2011-05-12T15:49:00.002+03:00

"canım insanlar, sonunda bana bunu da yaptınız"....

yoksun sen.

boşuna duyurmaya çalışma sesini.duymazlar... duyamazlar. eğer biraz şansın varsa, duyar gibi yaparlar. o kadar.

sen bir hiçsin,bir hiç. hiçliğin öteki kahramanı ya da hiçliğin bir başka vurgusu.

koskoca bir boşluksun onlar için. sessiz, sakin, iz bilmez yol bilmez, duygusuz.

onların o görkemli varlıklarına inat hiçliğin gülümseyen yüzü.

bahar... gel artık! gitme bir daha!

2011-05-02T17:27:00.006+03:00

hafta sonu ne kadar hızlı geçiyor?

2 güne sığmıyor yapmak istediklerim.

zaten enerjim de yok gibi bu ara. bir iyiysem, 10 kötüyüm.

dün odamda ufak çaplı bir temizlik yaptım. eskiye ait ne varsa gereksiz olan, can yakan, hepsini kapı dışarı ettim.

hafifledim. içimi acıtanları attım, kurtuldum.

eski mektupları karıştırdım, eski hediyelere baktım, eski fotoğrafları inceledim.

gezdiğim yerlere ait broşürler, bir yere giderken aldığım otobüs/uçak/tren biletleri...

amma çok anı biriktirmişim çekmecelerimde.

fotoğraflar... fotoğraflar... fotoğraflar...her yerden, herkesten, mutlu güzel fotoğraflar.

o kadar çoklar ki... ve o kadar güzeller ki...

eçiş bücüş kağıtlara yazılmış notlar.. hala içimi ısıtan. ilk yazıldıkları an gibi.

yıllara direnen küçük notlar... cd'ler... kitaplar. tekrar tekrar okunmaktan yıpranmaya yüz tutmuş şiir kitapları...yarım bıraktığım defterler.

3-4 tane çakmak. farklı renklerde hepsi. hepsinin bir anlamı var. hepsi farklı yerlerden alınmış. kimi küçük bir tatil beldesinden, kimi gözümde tüten o uzak şehirden, düşler şehrinden. birlikte içilen şarabın mantarı, biranın etiketi, dondurmanın sapı.

evet, deliyim ben :)

yolunu dört gözle beklediğim baharı karşılamaya hazırım artık.

zaman zaman saklansa da, içimde hiç bitmeyen bir umut!

gökyüzüne bak sevgilim, bulutların bize söyleyeceği bir şey var sanki!

http://fizy.com/#s/12ryjs

bilseler...o günleri ne çok özledim ben!

2011-04-23T14:12:00.007+03:00

şeker bayramı, kurban bayramı gibi bayramlara dair hiç çocukluk anım yok benim. hani derler ya, "bizim zamanımızda bayramlar ne güzeldi" diye. ben hiç kuramadım bu cümleyi.
bu tür bayramlar benim için tatil anlamına gelirdi, o kadar.
ne mahalledeki çocuklarla şeker toplamaya gittim ne de akraba ziyaretine.
akraba dediğim zaten 2-3 kişi vardı o kadar.

çocukluğuma ait birkaç anı içinde 23 Nisan anılarının yeri başkadır her zaman.
ilkokul 2.sınıftaydım. okulun bando takımında, takımın en küçüğü olduğum yetmezmiş gibi bir de takımdaki tek kız öğrenciydim.

bandoda görev almak istediğim zaman öğretmenim çok şaşırmıştı. benim gibi sessiz, sakin ve aklı başında bir ufaklığın bando ile gürültü (!) çıkaracak olması ilginç gelmişti sanırım, bilemiyorum. ve muhtemelen hevesimin kısa süreceğini sanıp sesini çıkarmamıştı.

oysa ki ben inat ettim ve dahası çok sevdim bandoda olmayı. ilkokulu bitirene kadar tüm resmi bayramlarda trampet çaldım.

şimdi bugün 23 Nisan ya. ilkokul 2. sınıfta ilk kez bando takımıyla 23 Nisan kutlamalarına katıldığım günü hatırlıyorum. hiç unutmadım hatta.

8 yaşında mini minicik bir kız çocuğu hayal edin. cılız, bünyesi zayıf. sık sık hasta oluyor. nazlı mı nazlı bir kız çocuğu. bir hasta oldu mu tüm aile nöbet tutuyor başında. öylesine üzerine titriyorlar bu ufaklığın. sabahları saat 6'da dedesi onun için dikiliyor fırının kapısına, taze ekmek alıyor, okula giderken sıcak ve taze ekmek ile kahvaltı etsin diye. prensesmiş gibi davranıyorlar.
haliyle bando takımına katılmasını garipsemişler, narin ya başı ağrıyacak diye endişelenmekteler.

o kız çocuğu bendim işte. bando takımının en küçüğüydüm. öyle ki provalarda trampet sol dizime çarpa çarpa, dizim yara olurdu. küçücük boyumla o ağır trampeti taşımak zor olurdu.

azimliydim, evet başım bazen provalarda çok ağrıyordu, vazgeçecek gibi oluyordum. ama inatçıydım, bu işi kıvıracaktım. kıvırdım da.

23 Nisan gelip çattığında heyecandan duramıyordum yerimde. bando takımıyla yaklaşık 40 dakika sürecek bir yürüyüş yapacaktık. tek bir sorun vardı. 40 dakika trampeti taşımaktan sol dizim yara bere içinde kalacaktı yine, canım yanacaktı.

ama ailem dahiyane bir çözüm üretmişti bile. tez sol dizime 3 kat bandaj sarıldı. trampet dizimi yaralamasın diye! işe yaradı mı yaramadı mı hatırlamıyorum.

tek ve en net hatırladığım şey, biri çocuk, 7'si yetişkin 8 kişinin bando takımını yakından takip ettiği !
kimler mi? annem, babam, babaannem, dedem, teyzem, anneannem, halam ve kardeşim...

güzel günlerdi...çok güzel günler...
bugün 23 Nisan. ben koskocaman olmuşum. ne bando kalmış, ne trampetim, ne beyaz ayakkabılarım...ne bando üniformam... hatta siyah önlüğümle 5 yıl gidip geldiğim ve bir gün çocuğum olursa onun da orada eğitim almasını istediğim okulum bile yıkılmış, yok edilmiş...

önce anneannem gitmiş, sonra dedem, en son babaannem... geriye kalan herkes hayat koşturmacasında. herkes kendi derdinde.

bilseler...o günleri ne çok özledim ben!
bilseler, 27 yaşıma geldim ama unutamadım hiç o mutlu günleri!

yalnızlık, sandığınız kadar korkutucu değil

2011-04-09T20:27:00.003+03:00

çocukluğumun kahramanlarından biri daha uçup gitti sonsuzluğa.
2011 benim için çok kötü başladı, kötü bir biçimde de devam ediyor.
acaba tüm insanlar için geçerli mi bu durum?
bilemiyorum.

masallar bu sefer gerçekten öksüz kaldı!
-----
İstikal Caddesi'nde yürüyorum. yapayalnız. yalnızlık sanıldığı kadar korkutucu değil.

yürüyorum İstiklal'den Tünel'e doğru. insanlar geçiyor sağımdan solumdan. hiçbirinin yüzünü tam olarak göremiyorum. görmeye de çalışmıyorum aslında.

sesler duyuyorum. anlamsız cümleler dökülüyor ortalığa. duymuyormuş gibi yapıyorum. dünya bu kadar anlamsız olmamalı.
bu insanlar kim? neden bahsediyorlar?

yağmur yağıyor. her zaman yanımda taşıdığım şemsiyemi açmayı aklımdan bile geçirmiyorum.
ıslanmak sanıldığı kadar rahatsız edici değil.

o yol hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor.
sanki sonsuza kadar yürüyebilirmişim gibi.

yürüsem, hiç durmadan yürüsem beynimdeki sesleri susturabilir miyim?
sonsuza kadar...

----
"Burada yağmur yağıyor
Aralıksız yağıyor günlerdir
Ama sen yine de şemsiyeni
Almadan gel ilk otobüsle"*

*Ahmet Telli-Özletiyor Seni Bu Yağmurlar

az kaldı az

2011-03-29T23:14:00.003+03:00

uzun zamandır doğru düzgün tek satır yazamadım.
aklımdan geçirdiğim herşey buhar olup havaya karışıyor sanki.

ama biliyorum
az
kaldı...
çok
az...

sonu olmayan bir masal...

2011-03-08T23:22:00.004+02:00

saçlarım sırılsıklam.
saçlarım ne kadar uzamış? neden bunca zaman fark edemedim.
babaanne, saçlarım birbirine dolaşmış.
hadi gel, kızmayacağım söz.
gel de tara saçlarımı...

çocukken olduğu gibi...dizinin dibinde otururum sesimi çıkarmadan.
söz veriyorum. koskoca kız oldum ben, büyüdüm babaanne. hiç istemedim ama büyüdüm.söz veriyorum sesimi çıkarmayacağım.

hadi babaanne, çocukluğumdaki gibi örsene saçlarımı...
sen saçlarımı örerken, belki bana yeni bir masal anlatırsın. büyüdüğüme bakma, hala masallara inanıyorum ben.
daha önce anlattığın masallar, gerçek olmadı.
yoruldum artık beklemekten.

bu kez daha başka bir masal anlatsan?

sonu olmayan bir masal...

"günler biraz daha uzun olsa keşke"

2011-02-20T18:25:00.008+02:00

zaman çok hızlı geçiyor. bu iyi birşey mi yoksa kötü birşey mi? karar verebilmiş değilim.
yüksek lisans derslerim bitti, artık resmen tez dönemindeyim.
zorlu bir süreç beni bekliyor, farkındayım. bu aralar tez konumu belirlemeye çalışıyorum.

kendime yepyeni hobiler edindim.
dersler bittikten sonra dinlenmeye vaktim kalır sanıyordum ama şimdi hiç boş vaktim yok.
hayat benim için işteki mesaimin bitmesiyle başlıyor.
sürekli birşeylerle uğraşıyorum. aylar sonra yeniden roman okumaya başladım. akademik kitaplardan çok sıkılmıştım. yap-bozlarıma da geri döndüm onca zaman sonra.
yoruluyorum. ama bu yorgunluğa değiyor. vaktin nasıl geçtiğini anlamıyorum. uğraşıyorum, sürekli birşeyler üretmeye çalışıyorum, emek veriyorum. umarım güzel olur. belki yakında buradan paylaşırım.

bu yorgunluktan şikayetçi miyim?
elbette ki hayır.
zaman yetmiyor, yorucu geçiyor günler. ama memnunum şimdilik.
"günler biraz daha uzun olsa keşke" diye geçiriyorum içimden bazen.
beklemek istemiyorum artık. zamanımı boşa harcamak istemiyorum.
koşmam lazım. yorulmadan koşmam lazım.
yapacağım çok ama çok şey var.

şaşırıyorlar. neden sürekli birşeylerle uğraştığımı soruyorlar.
belki içimdeki boşluğu doldurmak için.
belki bir gün artık nefes almadığımda arkamda birşeyler bırakabilmiş olmak için.
ya da işe yaramak için, boş ve anlamsız bir hayat geçirmemek için.
hepsi ya da hiçbiri belki.
çok da önemli değil.

2011 hiç iyi başladı benim ve yakınımdakiler için.
henüz yeni yılın 2.ayında olmamıza rağmen 3 kayıp verdik bile :(
hayat işte...öyle böyle geçiyor...

"bu dünyada aşık olmak yeterince ciddi bir iş"

2011-02-10T23:17:00.004+02:00

bünyem pes etti. neredeyse 10 gündür hastayım. tam iyileştim diyorum, yine ateşim çıkmaya başlıyor. öksürüyorum, boğazım acıyor.
yapacak birşey yok. son 2 ayın acısı çıkıyor sanırım.

uzun zaman sonra geri dönebildim romanlarıma.
aylak adam'ı okuyorum. bitmemesi için az az okuyorum. öyle güzel... hiç bitmese keşke.
çok uzak geliyor anlattıkları...öyle uzak ama öyle güzel...çok özlemişim kelimelerin arasında kaybolmayı.

hava güzel. sıcak olmasa da güneşli.
kış mevsimindeyiz. fark ettim ki en çok güneşli kış günlerini seviyorum.
baharı andırdığı için sanırım.
baharı gelmesini iple çektiğimi söylemiş miydim?

heybeliada'daki o sahil kasabasında çay içeceğim günleri bekliyorum. yana yakıla.
hem daha sonra belki sahildeki meyhanede haydarinin yanında rakı da içeriz...

içeriz değil mi?

baharın ardından yaz gelse...kaz dağları'na gitsem yeniden
oksijen sarhoşu olsam. başım dönse.kekik kokan teyzelerle sohbet etsem saatlerce.
hasanboğuldu şelalesi'nin çivi gibi soğuk suyunda kendime gelsem.
kendimi bulsam.
nefes aldığıma ve sarı kızın diyarında olduğuma şükretsem...

o günler de gelecek değil mi?
gelecek, biliyorum.
kaldığım odanın balkonundan karanlık geceye ve karanlık denize bakıp bakıp
"hey canına yandığımın ege'si! ne güzelsin sen..." diyebilsem yeniden.
arkada yine aynı şarkı çalsa
sahi hangi şarkıydı o?

ah bir geçse zaman.
.............
.....................

"bu dünyada aşık olmak yeterince ciddi ve insanın tüm zamanını alabilen bir iştir"

madem bir enkazın altındayız, olmuşken tam olsun bari!

2011-02-03T00:09:00.004+02:00

daha bu sabah zincirlikuyu mezarlığı'nın önünden geçerken ölümü düşünüyordum.
insanların "ölüm" fikrine alışamadıklarını geçiriyordum aklımdan.
alışılmıyor gerçekten.
hayatınızda açılan o koskocaman boşluk dolmuyor.

yitip giden genç de olsa yaşlı da olsa fark etmez. ona yüklediğiniz anlama bağlı herşey.
canınızdan bir parça gidiyor. gidiyor, bir daha hiç gelmemecesine.

32 gün değil, 32 yıl geçse geçmiyor o ince sızı.
kalıyor hep.
---

içimde kocaman bir boşluk. aynaya baktığımda bile görünen bir boşluk. öylesine dipsiz, öylesine karanlık.
ne zaman içime baksam, başım dönüyor, midem bulanıyor. boşluk....evet, boşluk midemi bulandırıyor.

durup durup başladığım yere geri dönüyorum. bakıyorum tek bir adım gidememişim ileri?
nerede son bulacak bu kısır döngü?
yazdığım hiçbir kelime anlamını bulamıyor sanki. hepsi yönünü yitirmiş. bir pusulam olacaktı ceplerim birinde? onu da mı düşürdüm acaba?
sağa sola amaçsızca döküyorum kelimelerimi..
hani olur ya, belki biri bulur anlamını.

yok, ama yok olmuyor işte
en büyük korkusu yazamayacak hale gelmek olan bir yazar gibi hissediyorum kendimi. ya da öyle birşey işte.

durduramıyorum içimdeki canavarı. sığamıyorum odalara.
kimseye değil, kendime zararım.

sesim kısılana kadar bağırmak, ağlamak, bugüne kadar argo sözlüklere girmemiş küfürleri etmek yetmez. tüm duvarları yıkmak istiyorum.

madem bir enkazın altındayız,
olmuşken tam olsun bari!

biraz daha uyusam

2011-01-29T21:20:00.004+02:00

çok yorgunum. son 29 gündür bir koşturmacadır gidiyor.
önce o "gün"...
sonra.... sonrası çorap söküğü gibi derler ya...öyle işte...

uykusuz geçen geceler...sabahladığım günler...
hatırlanan sorumluluklar...oyalanma alıştırmaları... yaşanması gereken bir hayat...
çalar saatler...bitmeyen ödevler...sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan ben.
yazı yazmaktan ağrıyan sağ elim.. yabancılaştığım kelimeler...
kimi zaman sadece 2-3 saat uyuyabildiğim, o kısacık uykuda da birbiri ardına kabuslar gördüğüm geceler...

anılar...anılar...bitmeyen anılar...bitmek bilmeyen "zamanı geri alma" isteği
"o gün"ü takvimden silme gayretleri.
akıntıya karşı kürek çekmekten bile daha manasız bu aklımdan geçenler.
biliyorum.

bugünü yatakta geçirerek 3 haftanın intikamını almaya çalışıyorum kendimce.
ama daha bitmedi. birkaç hafta daha böyle geçecek.
sonra?
sonrası iyi olacak, sanırım.
yani en azından umarım.

bu sürede neyin farkına vardım? ve bu farkındalıkların hangileri acıttı kalbimi?
hepsi aslında.
ya da hiçbiri mi?
daha önce hepsinin farkında mıydım, görmezden mi geliyordum acaba?
yok artık!

birileri vardı.birileri yok artık. varken nasıl yok oldular?birden! aniden!
ya da aslında hiç yoktular da, ben varlar sanıyordum. yanımdalar sanıyordum.
yine mi yanılıyordum?
bilmiyorum.

bildiğim tek şey var: kırgınım
nasıl geçecek bu kırgınlığım?
ya da bir gün geçecek mi?
gerçekten bilmiyorum.

sizin "acınız acı"...sizin "sevinciniz" sevinç...sizin "mutluluğunuz" mutluluk...
biz olsak olsak yarım kalmış birer hikayeyiz.
sizin allı pullu, mutlu mesut masallarınızın yanında!

babaanne, biraz uyusam, yanına kıvrılıp biraz uyusam? olmaz mı?

hayat nasıl isterse o tarafa gidiyor

2011-01-16T20:48:00.011+02:00

"hayat ne garip, vapurlar filan" diye bir cümle hatırlıyorum. nerede duydum, nerede okudum kimbilir. hayat gerçekten çok garip.. en az ölüm kadar... durup durup ardıma bakıyorum, ardımda bıraktıklarıma... çocukluğuma. anılar geliyor aklıma ben küçükmüşüm hayatımdaki tüm kahramanlar hayattaymış, hepsi gençmiş, güzelmiş. ben küçükmüşüm salondaki halının üzerine dizmişim bütün oyuncaklarımı. dedem cam kenarındaki tekli koltukta gazetesini okuyormuş babaannem benimle birlikte halının üzerinde oyun oynuyormuş mutfaktan yayılan yemek kokuları arasında annem, telefonla konuşuyormuş. telefonun diğer ucunda babam. kardeşim nerede? o da dedemin yanında bir yerlerde, camdan dışarı bakıyormuş. -miş'li geçmiş zaman kullanıyorum mecburen. ne kadar uzun zaman geçti üzerinden? 20 yıldan fazla sanırım. ben büyüdüm. o kahramanlar yaşlandı. hatta artık nefes almıyor ikisi. bir sabah kalkıyorsun, çok sevdiğin birinin nefes almadığını görüyorsun ellerini tutuyorsun sımsıkı, ellerini sımsıkı tutuyorsun. gözlerine bakmak istiyorsun, gözlerinin grisini görmek istiyorsun. ama göremiyorsun. sımsıkı kapalı o gözler, bir daha açılmayacak kadar sıkı. hala sıcak elleri...hala çok güzel... artık acı çekmeyecek artık dizleri ağrımayacak artık midesini ağrıtan ilaçları almak zorunda kalmayacak diye avutmaya çalışıyorsun kendini. kendin bile inanmıyorsun bu saçmalıklara. insan, çok sevdiği birini kaybettiğinde bencilleşiyor. "ama ben daha yılbaşı hediyeni verememiştim" diyebiliyorsun belki ... dişlerimi sıkıyorum. dişlerim kırılsın istiyorum. içim acıyor, bedenim de acı çeksin istiyorum. inanmak istemiyor insan "yok, yok olmaz öyle şey" diyorsun ama oluyor işte eğer kader diye birşey varsa, gözünün yaşına bakmıyor hayat nasıl isterse o tarafa gidiyor. sormuyor sana. --- gıcırdayan kapıyı aralayıp taşlığa giriyorum. hiç görmediğim kadar ayakkabı, terlik dolu içerisi. topuklarına basarak çıkarıyorum ayakkabılarımı. normal bir zaman olsa, ayakkabılarımı böyle çıkardığımı görse annem, söylenirdi "o kadar para verdiğin ayakkabıya yazık, düzgün çıkar" derdi. bunu söyleyecek durumda değil annem ağlıyor, durmadan ağlıyor. yeşil gözleri ıslak ıslak. babam nerede? göremiyorum. görmem lazım babamı. tıklım tıklım bir salona giriyorum. eşyalar tanıdık, oda tanıdık. salonu tıka basa dolduran kadınlara bakıyorum. bazıları tanıdık geliyor sanki, emin olamıyorum. bu kalabalık da neyin nesi? kimse konuşmuyor odada. dudak kıpırtıları duyuluyor sadece, anlaşılmıyor kelimeler kadınların bazıları tespih çekiyor, boncukların sesi hıçkırıklara karışıyor. ben kapıda görününce tüm gözler bana çevriliyor. içlerinden biri "ne kadar da benziyor o'na...allah sana uzun ömür versin kızım" diyor. üzerime alınmasan da bana hitap ediyor yüzünü göremediğim bu teyze... bir tek ben benziyorum çünkü o'na... uykusunda hayata veda edip melek olan o kadına en çok ben benziyorum. ellerimiz benziyor en çok. bir de kıvırcık saçlarımız. o da benim gibi az konuşur, çok susardı hatırlıyorum. annem bile bozulurdu bu benzerliğe. "senin annen benim, ama sen benden çok ona benziyorsun" derdi. --- sürekli birileri geliyor eve, birileri gidiyor. bir ses duyuyorum. misafirlerden biri olmalı. "dedenin yanına gitti, bu kadar harap etme kendini, bak kavuştular artık" diyor gülümsemeye zorluyorum kendimi, olmuyor. kalabalık çekilince daha çok belli oluyor yokluğu oturduğu koltuğa kimsenin oturmasına izin vermiyorum deliymişim gibi bakıyorlar bana herkes oyalamaya çalışıyor zihnini en çok babamın canı yanıyor, biliyorum. ---- 16 gün olmuş. koskoca 16 gün. koskoca bir ömrün yanında 16 gün uzun mu demeyin.. öyle bir uzun gelir ki insana. donar kalır insan. geçer saatler. günler geçer. geceler biter. yıllar geçer... geçen yıllar, yıllandırır herkesi. yaşlandırır hatta. sahi ben yaşlanınca kaç yaşında olacağım süper babaanne?

sadece 1 dakika

2011-01-06T17:37:00.002+02:00

çok garip şeyler oluyor hayatımda.
hiçbirşeye zaman bulamıyorum bu ara.
en yakın zamanda anlatacağım hepsini bir bir.

şimdilik yetiştirmem gereken bir sürü ödev beni bekliyor.
hem de çok az zamanım var.

aşağıda paylaştığım linkte sadece 1 dakikanızı alacak kısacık bir anket bulunuyor. okulda hazırladığım bir araştırma ödevi için. yanıtlarsanız çok sevinirim. şimdiden herkese çok teşekkür ederim.

en yakın zamanda yeniden buralarda olmayı umuyorum.

https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dGRmbDZTNjk5eHJhaVNhUjh5TFJ6RGc6MQ

pardon daha önce tanışmış mıydık?

2010-12-22T22:52:00.003+02:00

kaç yaşında olduğumu unuttum.
kaç mevsim yaşadım? kaç güne uyandım? kaç kere güneşi batırdım elimde bir şişe şarapla?
ne kadar zamandır aynı otobüslere biniyorum? ne kadar zamandır aynı otobüslerden iniyorum?

doğduğumdan beri aynıyım sanki.
doğduğum günden bugüne aynı sanki herşey.
aynı yollardan gidiyorum işe
aynı yollardan dönüyorum.

farklı insanlarla aynı konular hakkında konuşuyoruz.
ben kimim?
sen kimsin?
o kim?
nereye gidiyoruz?

sorular farklı belki, ama yanıtlar hep aynı...

pardon daha önce tanışmış mıydık?

gereksiz anılar denizi

2010-12-12T22:14:00.004+02:00

boşa harcadığım her an için gözyaşlarımı biriktiriyorum bir cam şişede.
şişe dolduğunda denize boşaltacağım içindekileri...
sonra yeniden
en baştan dolacak o şişe.

hangi hayal yarım kaldı?
hafızamda biriktirdiğim gereksiz anılar denizinde kaç adam boğulur?
keşke'lerden oluşan gökyüzümde yolumu nasıl bulurum?
bilmiyorum.
bilsem de değiştiremeyeceğim hiçbirini.
geriye dönüp bakmak başımı döndürüyor.
oysa uçurumlar önümde duruyor. derin mi derin!

gördüğüm rüyaların gerçek olmasından vazgeçtim çoktan.
kelimeler değil yorgun olan.
kelimeler değil...sesim...hafızam.

hatırlamaktan yorulduğum herşeyi
unutmak mümkün değil mi?

öyle güzel....

2010-12-04T18:43:00.003+02:00

gece yarısına 15 dakika kalmıştı.
sonsuza dek kalmak istediğim bir yerden, hiç varmak istemediğim bir yere gitmek için elim kolum bağlı otobüse biniyordum. modern bir kül kedisi falan değildim, sadece yerine getirmem gereken bir zorunluluk vardı, o kadar.
herzamanki gibi cam kenarında oturacak, şehrin ışıklarını izleyecek, o ışıklarda geride bıraktığım yere ait anıları canlı tutmaya çalışacaktım sersefil.
oturdum kapının hemen önündeki koltuğa, cam kenarına.

öyle güzel baktı ki bana...
kıştı..gökyüzünde hiç yıldız yoktu. bütün yıldızlar gözlerindeydi sanki.
öyle güzel baktı ki.
o an tüm saatler dursa, inan hiç umurumda olmazdı.
adımı bile unutabilirdim, kim olduğumun hiç önemi kalmazdı.
zorunlukluklarsa duman olur, karışırdı havaya.
zaten aram hiç iyi olmamıştı zorunluluklarla.
öyle güzel baktı ki...
oysa hiç sevmezdim Aralık ayını. çünkü yılın en son ayıydı ve ben her biten yılın ardından ağıt yakmakla ünlüydüm. bir yıl daha yaşlandığım için değil, bir yılı daha boşa harcadığım için.

ama öyle güzel baktı ki...
unuttum herşeyi, kendimi ve geçmişi.
tek bir kelime çıktı ağzından.
"yarın"...
ben bugünü, içinde olduğum anı bile yaşayamazken, yarını nasıl beklerdim?
hareket etti otobüs.
"yarın" diye tekrarladım kendi kendime.
kimse duymadı.
o bile.

öyle güzel bakmıştı ki.
unutmuştum unutmamam gerekeni.

-miş'li geçmiş zamana döndü şimdi dünde ne varsa...
dün değil de, asırlar geçmiş sanki üzerinden.

"ve sus, lütfen, içimde biraz umut kalmış.
bir rüya için ağıt yaktım, bak uçuşuyor hala külleri... yeter"

ne olur sanki!

2010-11-28T22:04:00.004+02:00

saçlarımı kestirsem sevgilim yine de beni sever mi acaba?
bir sabah uyansam uykumdan.
geceden içmeye başladığım yarım kalmış şarap duruyor olsa hala masada.
uzun uzun baksam aynaya
sıkılsam saçlarımın siyahından
sıkılsam o kıvırcıkların arasındaki gizli anlamlardan...
uzun saçlarımı kısacık kestirmeye karar versem?
uzun ve telleri birbirine karışmış saçlarımı kısacık kestirsem!

bir başka ben daha çıksa ortaya
aynaya bakıp bakıp tanıyamasam kendimi
sevgilim tanımasa ama yine de sevse beni...
beraber toprağa gömdüğümüz her ne varsa dirilse yeniden...
belki unuttuğumuz şeyleri yeniden hatırlarız...

ne olur sanki!

bir kahraman daha karıştı sonsuzluğa

2010-11-28T00:05:00.008+02:00

ortaokul birinci sınıftaydım sanırım. oturduğumuz binanın alt katındaki dükkanı kiraya vermişti dedem. beyaz saçlı, uzun boylu pek konuşmayan bir adam. özkan amca...
özkan amca, pek konuşmazdı, daha çok düşünürdü, hep düşünceli görünürdü, içine kapanıktı. 50'li yaşlarının başında olmasına rağmen elleri titrerdi.

çünkü çok yanıyordu canı. 17 yaşındaki oğlu, intihar etmişti evlerinin bodrumunda. üstelik oğlunu tavanda sallanırken özkan amca bulmuştu. az konuşmasının, sürekli düşünceli görünmesinin ve ellerinin titremesinin nedeni buydu.

belki de bu yüzden bu kadar seviyordu çocukları? belki de bu yüzden her sabah okula gitmek için servis beklerken, benimle sohbet ediyordu? bu yüzdendi işte bana bakarken hüzünlü bakışı.
pek gelen giden olmazdı dükkana, ama özkan amca orada mutlu görünüyordu, oyalanacak birşeyleri vardı en azından.

manav dükkanı vardı özkan amca'nın. meyva yemeyi o zamanlar da sevmezdim ben. öğlenleri giderdim okula. servisin gelmesine 10 dakika kala inerdim manavın önüne. özkan amca, beni içeri çağırırdı. dışarıda, soğukta beklemeyeyim diye.

girerdim içeri. özkan amca, her gün bir meyva verirdi, okulda yemem için. mevsimin en güzel meyvasından verirdi.meyvaların ne kadar yararlı olduklarından bahsederdi.
ona meyva yemeyi sevmediğini söyleyemezdim, sessizce verdiği meyvayı alır, çantama koyardım.

okula gittiğimde, zaten meyva yemeyi sevmediğim için hiç aklıma gelmezdi çantamda olduğu.
zaten o zamanlar elma dışında muz, mandalina, kivi gibi meyvalar çok pahalıydı. ve okulda bunları yemek çok ayıp sayılırdı.

neyse işte...öyle böyle geçti zaman. özkan amca, her gün meyva verdi bana, bazen ben istemediğimi söylesem de dinlemedi, ısrarla koydu çantama. her akşam eve döndüğümde çantamda ezilmiş meyvaları çıkarırdı annem.

geçti zaman. özkan amca 6 ay sonra kapadı manav dükkanını.. kendine başka bir meşgale bulmaya çalıştı. çok üzülmüştüm onun gidişine, sessizdi ama orada olduğunu bilmek başba bir güven veriyordu insana.

sonra bizim mahalleden de taşındı özkan amcalar...
sanırım ortaokul yıllarımdan beri görmedim özkan amcayı.
ara sıra eşiyle karşılaşırdım, özkan amcaya selamlarımı iletirdim.

geçen gün annem özkan amcanın vefat ettiğini söyledi.
hem de kişiliğine yakışır biçimde sessiz sessiz veda ettiğini...
birşey koptu içimden.
çocukluğuma dair anılarımdaki kahramanlardan biri de karışmıştı sonsuzluğa.
sırada kim var diye düşünmek istemiyorum
ölüm giderek yaklaşıyor

ben gerçekten büyüyor muyum?

bu ülkede sorular sorulur ama birçoğu yanıtsız bırakılır

2010-11-21T00:02:00.008+02:00

nadiren evde geçirdiğim cumartesi günlerinden biri daha.
pek birşey yapmadan, daha doğrusu yapamadan harcadım gitti bugünü de. bir gün daha eksildi ömrümün takviminden.
bu aralar "zaman" kavramı ile kafayı bozmuş durumdayım yine. zamanı ne kadar doğru harcıyorum? neler yapıyorum? yapmak istediklerimin neresindeyim? daha da önemlisi ne yapmak istiyorum? bu ve bunun gibi sorular dönüp duruyor beynimde. herneyse bu sorular, başka bir yazının konusu olabilecek nitelikte.

"Türkiye'de Gençlik Miti-1980 sonrası Türkiye Gençliği" isimli bir kitap okuyorum. Türkiye'de 1980 sonrası gençliği yerden yere vurmadan, küçümseden eleştiren, anlamaya çalışan bir kitap. bu durumdan pek hoşnut olmasam da 80 sonrası kuşağa dahilim ben de. o nedenle daha da ilgimi çeken bir kitap.

bugün odada tüm dikkatimi bu kitaba yoğunlaştırmaya çalışırken, içeriden gelen televizyon sesi tüm dikkatimi dağıttı. 5 yaşındaki oğlu ile taliban'a katılan bir babadan bahsediyordu, çocuğun cihat çağrısı yaptığı belirtiliyordu. akıl fikir diliyorum o babaya!
sen ne yaparsan yap da o çocuğun günahı ne?
o çocuk daha cihat kelimesinin anlamını bile bilmiyor.
elinde oyuncakları olması gerekirken, nereden çıktı o "kara kuru silah"!
kulağımda birden Altan Erkekli'nin sesi çınladı. "Bana bir şeyhler oluyor" isimli oyundan bir replik.Erkekli'nin "Ama yapmayın, o daha bir çocuk dedi Tanrı"* diyen kırılgan, ağlamaklı sesi...
ne yazık, anne babamızı seçemiyoruz işte.

ardından başka bir haber daha.
geçenlerde bursa'da cinnet getirip iş arkadaşlarını vuran polis memurundan bahsediyor. habere göre bu polis memuruna askerdeyken yaşadığı psikolojik sorunlar nedeniyle silah verilmemiş. ama adam, sonra polis olup silah alabiliyor eline.
nasıl oluyor acaba? bunu sorgulayacak kimse var mı bu ülkede?

yok bence, varsa da değiştirmeyecek hiçbirşeyi
çünkü bu ülkede sorular sadece sorulur, birçoğu yanıtsız bırakılır.
çekilen acılar kalır sadece bu ülkede.

birazdan uykuya dalmak için yatacağım.
ama uyku tutmayacak. yarın yine aynı dünyaya uyanacağımı bilmek kaçırıyor uykularımı.
şiir yazacağım.hikaye yazacağım. olmayacak. hepsi sadece kelimelerde kalacak.
sevgilim, resim yapacak. en çok yeşil rengi kullanacak resimlerinde. çünkü yeşil, barışın rengidir diyecek. siyahı daha çok sevmeme rağmen, seveceğim o resimleri. barışı sevdiğim gibi.

birileri barış ve özgürlük şarkıları söyleyecek. birileri her yerde barıştan bahsedecek. yine de yetmeyecek.
daha çok acı çekilecek. acıların sonu gelmeyecek. barışa kapatılacak kulaklar...barış sözcüğü silinecek sözlüklerden. daha fazla şiddet aşılanacak. ne kadar şiddet gösterirsen, o kadar var olduğun sanılacak. şimdi olduğu gibi...

başka bir dünyanın mümkün olduğunu bilirken, nasıl katlanacağız?

*"Bana Bir Şeyhler Oluyor" isimli oyundan, bahsettiğim repliğin geçtiği kısmın videosunu izlemek için tıklayabilirsiniz.

tanrı, beni yazı yazamamakla cezalandırıyor

2010-11-20T01:46:00.007+02:00

sağ elimin kemikleri sızlıyor günlerdir. öyle böyle bir sızı değil, aniden geliyor, titriyor elim. bıçak saplanıyor sanki.

tanrı, beni yazı yazamamakla cezalandırıyor.
bir tek bundan korkuyorum.
bir gün yazacak birşeylerimin olmamasından korkuyorum.
kelimelerimin tükenmesinden.

susuyorum, konuşmuyorum, sağlığım izin verdiği zamanlarda yazmaya çalışıyorum sadece.
evim diyemediğim bu dört duvarın içinde tavana bakarak geçiriyorum günlerimi. zaten günler de çok hızlı geçiyor, sağolsunlar...
telefon ara sıra çalıyor ama cevap vermiyorum. kapı , çalmıyor bile.
tavana bakmadığım anlar ise, yalnızlık mı daha kötü kimsesizlik mi diye düşünerek geçiyor. yoksa aslında ikisi de aynı mı?
karar veremiyorum.

dönüp arkama bakıyorum.
hayatım yarım kalmışlıklar toplamı...
hepsini biraraya getirsem yine de bir bütün etmiyor.
nereden başlasam toparlamaya, onu da bilemiyorum.

heryer karmakarışık...
yarım bırakılmış şiirler... bir iki satır yazılıp bir kenara atılmış defterler...
okunmayı bekleyen kitaplar...
tab ettirilmeyi bekleyen makaralarca film...
hepsi bir kenarda "doğru zaman"ın gelmesini bekliyor.

o "doğru zaman" ne zaman gelecek acaba?
boşa geçiyor bu günler...
bir gün, zamanım kalmadığında, ne yapacağım?

taşlardan yaratılan düşler şehri

2010-11-06T21:06:00.005+02:00

2 yıldır görmediğim bir arkadaşım, istanbul'a gelmiş. günlerdir uykusuzluktan kıvrandığım için geçen hafta iş çıkışı 1 saatliğine uğrayabildim yanına.
"diyarbakır nasıl?" diye sordum ona.
şaşırdı. sadece o değil, masadaki herkes şaşırdı bu soruma.
"iyi", "iyi işte, en son geldiğinde nasılsa öyle hala" dedi.

"çok özledim" dedim. diyarbakır'ı çok özledim.

günlerdir o şehri düşünüyorum. hayatımda eksik olan şeyi bulduğumu zannediyorum galiba.
içimde yaşadığım ama ait olamadığım bu şehrin yerine başka bir şehir koymaya çalışıyorum.
belki oraya ait olabilirim diye.

o şehirde ne gördüm ben?
ne hissettim o gökyüzüne bakarken? neler geçti içimden? neye sevindim? bulutlar nasıl elimi uzatsam dokunabilecekmişim gibi yakın göründü gözüme?
hangi sokakları arşınladım adım adım?
dicle nehri'nin hangi kıyısında bıraktım diğer yarımı?
içtiğim kaçak çayın tadı hala damağımda.

o bile anlam veremiyor diyarbakır'ı neden bu kadar sevdiğime...
nedeni değil, sonucu önemli olan...

bir daha ne zaman o şehrin sınırlarından içeri girebilirim acaba?
ne zaman baharat kokuları arasında kaybolurum?
şehrin dört bir yanını saran surlara çıkıp, uzaklara dalar gözlerim?
bilmiyorum ama bekliyorum sabırla.

bir gün yine gideceğim oraya.
bir yarımı bıraktığım o topraklara adım atacağım....

yine...
yeniden...
taşlar ve düşler şehrine.
dünü ve yarını umursamadan düşler doğurduğum o şehre...
şehrime....

bir "kafası karışığın" kaleminden dökülenler...

2010-11-05T16:53:00.008+02:00

neredeyse 20 gündür yeni birşey yazmamış olmamın nedeni zaman bulamamam falan değil. kafamdakileri toparlayamıyorum bir türlü.

öte yandan kafamın içinde dönüp duran, dikkatimi dağıtan düşüncelerin ne olduğu hakkında da pek fikrim yok.

ya da acaba var mı?

bilmiyorum.

19 ekim'den bugüne kadar 4 kere yazı yazma girişimim olmuş. hepsini taslak olarak kaydetmişim. yarım yamalak cümleler işte.

kırık dökük bir binayı onarmaktansa, yıkıp yeniden...en baştan yapmayı seçiyorum bu kez.çünkü biliyorum, enkazdan yeni birşey yaratmanın ne kadar zor olduğunu.

herşeyi sildim. en baştan değil "yeni baştan" başlıyorum.

geçen hafta bir yaşıma daha girdim. hani insanlar, doğumgünlerinde çok mutlu olur, parti falan yaparlar ya, neden bilmiyorum ama ben hep hüzünlenirim doğum günümde. yaşlandığım için falan değil, yanlış anlaşılmasın.

her doğumgünümde hep aynı soruları sorarım kendime. "bu hayattaki amacım ne?" "ne yapıyorum ben?" "yarın ne olacak?" "ardımda ne bırakacağım?"
ve her doğumgünümde yine doğru düzgün bir yanıt veremem hiçbir soruya.

abartılacak bir gün değil, geçti gitti işte. iyi ki de geçti. nasılsa değiştirmiyor gidişatı.

istanbul'daki kaosun içinde çırpınmaya devam ediyorum hala. iş çıkışı bindiğim kalabalık iett otobüslerinde gözlerim açık rüya görmeye zorluyorum kendimi. eskiden ne çok hayal kurardım.
neden artık hayal kurmadığımı düşünüyorum üsküdar'e geçen motora bindiğimde.

içimdeki ses, susmuyor

okula giderken bindiğim tramvayda kendimi turist gibi hissediyorum. etrafımdaki insanlar bilmediğim bir dilde benim hakkımda konuşuyorlar sanki. tramvay sirkeci'den gülhane'ye doğru kıvrılırken, halı satan dükkanları görüp şaşırıyorum. sanki ilk kez el dokuması halı görüyorum. sanki ilk kez geçiyorum oralardan.
oysa 8 senedir aynı yolu gidiyorum ben.

1 hafta önce karşılaştığım bir arkadaşımı sokakta yeniden görünce şaşırıyorum. sanki uzun zamandır görüşmemişiz gibi hissediyorum.
gözlerim unutuyor gördüklerini.
hafızam zaten delik deşik olmuş, hatıra sızdırıyor.

nedir nedeni bu yabancılığımın?
nedeni nedir bu savruk halimin?

bilmiyorum.
belki de gerek bile yoktur bilmeye.

ne de olsa tüm bunlar, bir "kafası karışığın" kaleminden dökülenler...
sadece bu kadar...

Yalnızlığın korkulacak bir yanı yok!

2010-10-19T17:19:00.003+03:00

boş gözlerle aynı şarkıyı üst üste dinlediğim zamanlar geri geldi.
bıkmadan, usanmadan dinliyorum aynı şarkıyı. üst üste.
belki 10 kez, belki 1000. ne fark eder?

etrafımdaki herkese yabancıyım.
sadece etrafımdakilere değil aslında,
kendime de.

aynada gördüğüm yüzle her gün yeniden tanışıyorum.
her sabah kalktığımda gördüğüm surete bakıyorum uzun uzun.
bir yerlerden ısırıyor gözüm, ama çıkaramıyorum

kimliğini...
kimsesizliğini...

ya da
sesini...
sessizliğini...

yanımda birileri var hep. yalnız kalmama izin vermiyorlar.
neden ki? yalnızlık korkutucu birşey mi?
herkes bana birşeyler anlatmaya çalışıyor, duymuyorum.
kulaklarım kendi sesim dışımdaki her sese sağır.
bir tek kendi sesim çınlıyor kulaklarımda.
bir de dinlemekten usanmadığım şarkılar...

karanlıktan başka bir karanlığa...

2010-10-10T10:42:00.004+03:00

karanlık uykulardan bambaşka bir karanlığa uyanıyorum.
uyanıyorum uyanmasına ama değişmiyor hiçbir şey.
gözlerimi açtığım dünya, bir başka dönüyor.
ben hareket etmiyorum.
dünya bana inat eskisiden daha hızlı dönüyor.

insanların yüzünü gülümseten güneş, benim yolumu aydınlatmıyor.
nereye gideceğimi bilemediğimden değil,
yorgun olduğumdan duruyorum durduğum yerde.

bir yaz daha bitti

2010-09-28T21:12:00.003+03:00

bir yaz daha bitti. üzüldüğümü söyleyemeyeceğim. çünkü yaz mevsimlerini hiç sevemedim ben.
ileride belki bu "neşe" dolu mevsime karşı hissettiklerim değişir.
ama şimdilik böyle iyiyim.

eylül ayının bitmesine kaç gün kaldı şunun şurasında?ekim geldi gelecek, eli kulağında.
sonra kasım gelecek.
kasım, aralık...derken koskoca bir yıl daha sona erecek.
dile kolay..
365 gün, 52 hafta, 12 ay...

böyle hızlı hızlı nereye koşuyor zaman?
neden beklemiyor beni?

oysa yapacağım çok iş var benim.
ben üretmek istiyorum. birşeyler bırakmak istiyorum ardımda.
birşeyler yaratmak için kıvranmak istiyorum. yaratma sancısı nefesimi kessin.karnıma ağrılar girsin.
günümü geceme katayım.
gecemi günüme.

yorulmadan, bitmeden, tükenmeden günlerce çalışmak istiyorum.
bir anlığına...sadece bir anlığına bir yer edinmek için insanların hafızasında.
ufacık da olsa birşeyler hatırlatmak istiyorum onlara. kısacık bir an da olsa sormalarını istiyorum, sorgulamalarını ve belki düşünmelerini...en önemlisi hissetmelerini...

durmamam lazım.
koşup koşup yorulmamam lazım şimdi.

peki ama hangi güçle yapacağım tüm bunları?
kim duracak yanımda?
kim güç verecek bana?
kim içimdeki hüznü alıp savuracak uzaklara?
kim düştüğümde dizimdeki yaraları öpecek? usulca...
kim nefesime nefes verecek?
kim?

gülümsediğinde içimde çiçekler açtıran adam
"Bir ellerin bir ellerim yeter, belliyelim yetsin"*

*Turgut Uyar- Göğe Bakma Durağı

suçlunun kim olduğunu bulmak, bu saatten sonra hiçbir işe yaramayacak

2010-09-24T00:04:00.001+03:00

yorgunum, hem de çok yorgunum. nedenini tam olarak kestiremiyorum.
bugün tam tamına 9 saat 10 dakika bilgisayar başında çalıştıktan ve artık sağ elimin parmaklarını hissedemez duruma geldikten sonra çıktım işten.

levent durağından bindiğim metro, korktuğum kadar kalabalık değildi. kafamda binbir düşünce, omuzlarım her zamankinden daha fazla çökmüş, bindim metroya. başımı yasladığım camdan içinde ilerlediğimiz tünele bakmaya başladım.

kafamda binbir türlü düşünce dönüp dururken ve hiçbirine odaklanamazken, gözlerim her an ağlamaya hazırmış gibi dolu dolu, 6-7 yaşlarında bir erkek çocuğunun sesi geldi kulaklarıma.

başımı çevirip sesin nereden geldiğine baktım, üzerinde okul forması sırtında çantasıyla annesinin elini tutan bir çocuktu. kapının önünde ayakta duruyorlardı. çocuk, yaşından beklenmeyecek düzgün cümleler kuruyordu.

metro girişinde bulunan tabeladan bahsediyordu annesine. mutlaka görmüşsünüzdür. rayların elektrik yüklü olduğunu, bu nedenle sarı çizginin geçilmemesi gerektiğini çizimlerle gösteren tabelalar. resimde gördüğü elektrik çarpmış adama üzüldüğünden bahsediyordu.

"ölüm, kötü birşey, biliyorum anne" diyordu. "ölüm kötü birşey ama bazen gerekli. kötü adamlar var,anne. hırsızlık yapıyorlar, boş yere diğer insanları üzüyorlar. onlar öldüğünde ben üzülmüyorum" diyordu.

ölüm gerekli mi gerçekten? bir insan ne kadar kötü olursa olsun ölmeyi hak ediyor mu? bunlar saatlerce tartışılacak ama saatlerce yanıt bulunmayacak sorulardan.

burada dikkatimi çeken çocuğun kendine güveni. düşündüklerini dile getirmesi. doğru ya da yanlış olduğunu düşünmeden.daha da önemlisi annesinin tavrı. sanırım en çok bana dokunan da buydu. annesi onu bir birey olarak kabul etmiş, söylediklerini dikkatle dinliyor, önemsiyor ve gerektiğinde cevap veriyordu.

çok özendim o çocuğa. 26 yaşında olup da hala onun gibi olamadığım için utandım kendimden. 26 yaşında olup da annemin beni dikkatle dinlemesini sağlayamadığım için içim burkuldu. gözlerim doldu taştı, çaktırmadım kimseye. "bu kadar yorgunken bu hüzün de nereden geldi, yapıştı yakama" diye geçirdim içimden.

neyseki yol kısa sürdü. indim metrodan, bu sefer başka bir metroya bindim. indim. kalabalığa karıştım. arkadaşlarımla buluşacağım yere geldim. ıssızlığım diner gibi oldu. kafamdaki saçmalıklar dağılır gibi.

bir kadeh kırmızı şarap içtim. sonra bir tane daha. sonra bir tane daha.
aklıma metroda gördüğüm küçük çocuk düştü. "vay be zamane çocukları ne kadar akıllı" dedim.

akılla falan çok ilgisi yoktu ya, o an buna inanmak istedim.
eve geldim sonra. saatler geçti o çocuğa görmemin üzerinden.
annemle babam televizyonda izledikleri bir diziden bahsediyorlardı. çok ilgimi çekmiyordu ama yine de dinledim onları.

dizi takip etmek gibi bir alışkanlığım olmadı hiç. çünkü ben hiçbir programa dahil olamadım. hayatımı düzene sokamadım bir türlü. Kanal D'de salı günleri yayınlanan "öyle bir geçer zaman ki" isimli diziden bahsediyorlardı. bir kez denk gelmiştim diziye, ama detaylar hakkında pek fikrim yoktu. yanılmıyorsam, uzak yol kaptanı olan bir babadan bahsediliyordu dizide. 4 tane çocuk ve anne, adamın yolunu gözlüyorlardı. adam, seferden dönüyordu dönmesine, ama aklı hep başka yerlerde, başka şehirlerde kalıyordu. onları sevdiğini, onlara güvendiğini belli etmiyordu çocuklarına. belki de güvenmiyordu. dinlemiyordu da.

annemle babam diziden bahsederlerken bir an bir sessizlik oldu.sustu ikisi de.sonra annem durup dururken babama, "bizim dizimiz o, çocukların dizisi. bizi anlatıyor bu dizi.çünkü sen de gidiyordun uzaklara, bizden çok uzaklara. geldiğinde dizideki o adam gibi davranmıyordun ama...yine de biraz benziyor işte bize, yaşadıklarımıza, çocukların seni özlemesine"

bu son cümle dondurdu kanımı.
yetmemiş miydi bugünkü hesaplaşma?
bir yenisine daha gerek var mıydı?
yoktu bence, ama olmuştu bir kere.

görmek istemediğim herşey bugün çıkmıştı karşıma.
oysa ben unuttuğumu sanıyordum.
artık sorgulamamaya karar vermiştim.
ama öyle karar vermekle, sanmakla olmuyormuş bu iş anladım.

öyle hiç beklemediğin bir anda yüzleşmek istemediğin şeyler dikilirmiş karşına.
kaçacak delik bulamazmışsın.

anladım.
bugün anladım bunu.
suçlunun kim olduğunu bulmak, bu saatten sonra hiçbir işe yaramayacak.

kayıp sözlüklerde...kayıp anlamlar peşinde...

2010-09-21T23:45:00.002+03:00

yazamıyorum...
yazmak istediğim halde çıkmıyor içimden kelimeler.
kafamda dönüp duran cümleler boşluğa dökülüyor. kağıda değil.
nedenini bilmiyorum.
ama bilmeyi çok isterdim.

kelimeler küstü bana.
sustu ellerim. kayıp dilim.
kayıp sözlüklerde kayıp anlamlar peşindeyim. bugüne kadar bildiğim tüm tanımları yakıp, yeniden inşa etmeye çalışıyorum.
ama yapamıyorum.
çünkü tükendi kelimelerim.
çünkü ben artık yazı yazamıyorum.

çünkü ben...
çünkü ben ihanet ettim kelimelere.
hak ettim bunu.

şimdi nasıl dinecek bu nefes-sizlik?

bu şehirde yaşamak, benim lanetim

2010-09-05T21:42:00.004+03:00

1 haftadan fazla zaman olmuş yazı yazmayalı. bu süreçte zaman zaman elime kalem almama rağmen, birkaç kırık cümleden başka hiçbirşey yazamadım. blog sayfama birşeyler yazmak ise hiç içimden gelmedi.

bir değil, birden çok nedeni var aslında.

hayat öyle garip ki... insanlar da tabi..iyi ya da kötü içinde yaşadığımız düzene alışıyoruz. her ne kadar zaman zaman şikayet etsek de bazen. alışıyoruz işte.

sonra bir an geliyor, hiç beklemediğimiz birşey oluyor.

bakakalıyoruz olanlara.

hiçbirinin öznesi olamıyoruz. hatta bazen nesne bile olamıyoruz. olsa olsa belirtisiz nesne olur bizden zaten.

susuyoruz. "dur" diyemiyoruz. "hayır" diyemiyoruz.

susmak rolü biçiliyor bize.

susmak ve sadece kabullenmek.

ilk önce bocaladığımız bu değişime zamanla alışıyoruz. zor oluyor belki. ama alışıyoruz işte.

daha önce de sormuştum bu soruyu. ama hala bulamadım yanıtını. bulabileceğimi de sanmıyorum.

alışmak ihanet mi yoksa mucize mi?

alışmak hem mucize hem de ihanet belki de. göreceli. duruma göre değişir elbet.sevmiyorum göreceli kavramları. birşey neyse o olmalı bence.

yıllardır hayalini kurduğum Kaz Dağları'na adım atmayı başarabildim sonunda.

derin derin nefes aldım oralarda. içimde İstanbul'a ait ne varsa kustum.

oksijenden sarhoş oldum, yine de şikayet etmedim.

oradaydım işte. Zeus'un Afrodit'e aşık olduğu o topraklarda.
içimde modern zamana inat taşıdığım bir aşkla.
ne varsa istanbul'a ait, geride bıraktım.
taşımadım sırtımdaki yükleri o bakir topraklara.

bitti sonra. adatepe'de tanıştığım yaşlı ressamın mavi gözlerindeki yanıp sönen ışıltılar gibiydi.
4 günlük tatil bitti. düştük yine yollara. bu kez istanbul'a doğru.
karmaşanın, kaousun göbeğine doğru.
içinde bulunduğum şehirlerarası otobüs, bu lanet şehrin sınırlarından girer girmez başladı aksilikler.
trafik, bir türlü ikna olmayan yolcular, işini zorla yapan sinir hastası muavinler, sanki hayvan taşıyormuş gibi davranan otobüs şoförleri, uzadıkça uzayan ve gittikçe kalabalıklaşan yol....

sonra bir an bitmeyecek sandığım bir an sona erdi yolculuk.
aptala döndüm. şaşırdım. nereden nereye geldim diye düşünüp hayıflandım.

bir kere bu şehrin kapısından içeri girdiyseniz
karmaşa bırakmayacak yakanızı
sadece karmaşa değil
sinir
stres
tüm olumsuzluklar sizi bulacak
kendimden biliyorum.

bu şehre girmekle lanetlendiniz!

yaz geldi de geçiyor. peki niye yaz(a)mıyorum hala?

2010-08-24T23:24:00.003+03:00

yaz mevsimi de bitiyor işte.
her yaz olduğu gibi bu yazdan da hiç birşey anlamadım.
yaz mevsiminin ne demek olduğunu bilmediğimden sanırım.
yazın nasıl vakit geçirilir, bilemediğimden.

eskiden. çok eskiden. bundan 9-10 sene 3 ay tatil yaptığım zamanlarda yaz mevsiminin nasıl birşey olduğunu bilirdim. çocuktum çünkü, derslerime çalışmak dışında hiçbir sorumluluğum yoktu.

yaz gelirdi, ailemle yazlığa giderdik. tüm sene ders çalışıp bileğimin hakkıyla kazandığım yaz tatilinin tadını çıkarırdım. o 3 ay bitmek bilmezdi. sabah erken kalkmama gerek yoktu, ders çalışmama gerek yoktu. düşünmem gereken hiçbirşey yoktu.
aylak aylak gezerdim. ayağımda terlikler. üstüm başım toz içinde.

şimdilerde ise sanırım yaşım ilerledikçe yaz mevsimleri daha da çekilmez hale geliyor benim için.
hayatı boyunca "herşeyi akışına bırakmayı ve boşvermeyi" becerememiş biri olarak modern zamanın yaz mevsimleri kabusa dönüşüyor benim için.

neden mi?
çünkü yaz mevsimi gelince mutlu olmuyorum ben. güneş, bana umut vermeye yetmiyor.
tatil planları yapmak heyecanlandırmıyor beni.
benim için yaz demek deniz-kum-güneş üçlüsü değil. benim için yaz demek bronzlaşmak asla değil.

denize girmeyi çok sevmeme rağmen, plajların kalabalığından nefret ediyorum.
yaz demek kalabalık demek benim için. o kalabalıktan kaçamamak demek. o kalabalığın arasında kaybolmak demek. o kalabalıkta sesinin duyulmaması demek. kalabalığın nefesini kesmesi demek.

benim için yaz demek, mutlu görünmeye çalışan insanların yapmacık gülümsemelerle ordan oraya koşturması demek. benim için yaz, giyeceği bikininin rengine uygun oje bulamayan kızın sinirlenmesi demek.

yazdır. hava sıcaktır. ağzından çıkan her söz sıcaktan erir. değeri kalmaz söylenen hiçbirşeyin.
çünkü yazın en değersiz olan kelimelerdir. kimse şiir okumak istemez yazın. çünkü şiir hüzündür, hüzünlüdür. insanoğlu doğasını reddetme eğilimi gösterir yazın, üzülmek doğasında vardır ama yazın üzülmemek için olağanüstü bir çaba harcar bu ademoğlu ve havvakızı.

mevsim yazdır. yazın herkes gülümsemek ve mutlu olmak zorundadır.

yaz geldi de geçiyor.
peki niye yaz(a)mıyorum hala?

bu kadar...
işte sadece bu kadar...

bir garip haller

2010-08-24T22:42:00.002+03:00

son 4 gündür bir garip haller var üzerimde.
son 4 gündür doğru düzgün uyuyamıyorum. zaten iyice gerilmiş olan sinirlerim, uykusuzluktan daha da beter oluyor. kök söktürüyorum en yakınımdakilere. işin garibi farkındayım bu durumun, ama elimde değil.

bir de...
bir de her an ağlamaya hazır gibiyim.
"hüzün bağımlısı bir yaratık"
hemen doluyor gözlerim.

bakamıyorum aynaya.
karşımda gördüğüm göz altları mosmor kadını tanıyamıyorum.
sakin duruşuma alışkın olan herkesi şaşırtıyorum.
kendim bile şaşırıyorum bu halime.

aynaya bakmaya çalışıyorum. gözlerimin dolduğunu görünce daha da sinirleniyorum.

sahi bana ne oldu?
neden ve nasıl bu kadar tahammülsüz olmayı başardım?
neydi sabrımı taşıran?
neden sadece içimden ağlamak geliyor?

bilmiyorum. bilmek de istemiyorum.
tek istediğim bir an önce sakinleşebilmek.

sakinleşmek istiyorum istemesine de.
etrafımda olan bitenler izin vermiyor buna.
birşeyler değişiyor. ve ben müdahale edemiyorum.

bencil davranıyorum. biliyorum. tahammül edemiyorum yok sayılmaya.
insanların sorgusuz sualsiz herşeyi kabullenmelerine katlanamıyorum.
susmak istemiyorum, bağırmak istiyorum. yüzlerine vurmak istiyorum gerçeği.
"herşeyi siz bilmiyorsunuz. benim de bildiklerim var" demek istiyorum.

üzülüyorum. kendime adıma. ve herkes adına.
ne zaman kurtulacağız zincirlerimizden?

bekliyorum..beklemenin işe yaramayacağını bile bile bekliyorum

2010-08-21T13:50:00.005+03:00

bekledim. beklemenin hiçbir işe yaramayacağını bile bile bekledim.
bekledim durdum bugünü.
geldi de ne oldu ki?
biraz daha kanattı.sadece.o kadar.

elimde koskoca bir hayalkırıklığı kaldı.
bugünden geriye...

yapılan planlar, randevular, görülecek yerler, sohbet edilecek dostlar, içilecek kahveler...
gerçekleşemeden uçup gitti hepsi.
karıştı istanbul'un kalabalığına.

şimdi ne ben yeniden hayaller doğurabilirim?
ne istanbul, hüzünlü yüzüme acıyıp geri verebilir hayallerimi?

bıktım.yoruldum. sustum artık.
"neden" ile başlayan sorularım, matematik bilgiminin yetmeyeceği, telaffuzu zor sayılara ulaştı.
bu saatten sonra saysam neye yarar zaten?
sorsam neye yarar?

sen nerdesin sevgili?
bakıp da göremediğin yerdeyim ben hala.
bekliyorum. beklemenin hiçbir işe yaramayacağını bile bile bekliyorum.

sen gelmesen de
ölüm gelir belki!

seni sevmek demek zaten ölmek demek değil mi?
seni sevmek demek içimdeki arabesk acıların tozlu raflardan çıkıp sokaklara dökülmesi değil de nedir? söylesene...

nereye gittiğini umursamadan bindiğimiz şehirlerarası otobüsü hatırlıyor musun?
8 saat süren yolculuk boyunca 1 dakika bile kapamamıştım gözlerimi.
çünkü gözlerimi kaparsam rüya bitecek sanıyordum.
istanbul'dan uzaklara gidiyordum. yanımda sen vardın. gözlerimi kapatırsam rüya sona erebilirdi.
işte o yolculuk sırasında otobüs biletinin arkasına yazdığım küçük iskender'in dizeleri hatırlıyor musun?

"aşk insanı acıktırır
aşk insanı bir ölüme susatırsa aşk diye anılır
senin mahallende aşk masallara giremez
masala giren aşk çıkamaz o mahallelerde!
masalların aşkına, benim aşkıma, allah aşkına
...senin yaşın aşka tutmuyor sevgilim, lütfen gelme..."

şimdi gitmeliyim. su içmeliyim.
susadım.
su'sandım.
suyu sen sandım.
dinmez sandığım susuzluğum diner sandım.
dinmedi.

ama ben sustum.

siz yorulmayın, ben temizlerim!

2010-08-05T22:20:00.005+03:00

bir an geliyor. hiç nedensiz koskoca bir yumru oturuyor boğazıma.
kesiyor nefesimi.
sesim kesik kesik çıkmaya başlıyor önce. sonra o da duyulmaz oluyor.
kelimeler çıkmıyor dudaklarımın arasından. çıkamıyor belki de. orada kalıyorlar. boğazımda.
yutmak istiyorum. olmuyor. kusmam lazım.
içimdeki herşeyi kusmam lazım.

en yakın tuvalet nerede?
korkmayın eğer yere kusarsam içimdeki kelimeleri, siz yorulmayın, ben temizlerim kendi pisliğimi!

moralim bozuk olduğu günlerde, işten eve dönmeden beşiktaş'ta sigara içerdim denize karşı. yağmur, çamur demeden kendime tenha bir köşe bulur, yakardım sigaramı. gözüm karşı yakada. başlardım sövmeye. hıncımı istanbul'dan çıkarırdım.
suçu başka birine atmak her zaman kolaydır.
içimdeki aptalca insan kırıntıları nedeniyle kimseyi suçlamaya cesaret edemeyen ben, bir tek istanbul'u suçlayabilirdim. hiç düşünmeden.

bugün yine bir sigara molası verdim beşiktaş'ta. uzun zamandır yapmamıştım.
istanbul'a kızmadım bu kez. yine bozuktu moralim. ama suçu istanbul'a atamayacak kadar da yerindeydi bilincim.

sessiz sessiz içtim sigaramı. eve gitmek istemiyordum. ama gitmem gerekiyordu. ah o gereklilikler değil mi beni bu hale getiren?
yürümek istiyordum sokaklarda. saatlerce.
ya da nereye gittiğini bilmediğim bir otobüse binmek istiyordum.
hiç mola vermeyen bir otobüse.
sonu gelmeyecek uzun bir yolculuğa çıkmak istiyordum.
başımı yasladığım camdan, geçtiğimiz yolları görmek istiyordum.

istiyordum. ama yapamıyordum hiçbirini.
çünkü....

çünkü'sü yoktu aslında. ya da vardı ama bir anlatmaya başlarsam, kusabilirdim içimdeki herşeyi!

siz yorulmayın, ben cevabı biliyorum

2010-08-03T23:46:00.004+03:00

İstanbul'da hava sıcaklığı bilmem kaç derece. nem oranı da aklımda tutamayacağım kadar yüksek.bu sıcak, mevsim normallerinin üstünde mi, bilemiyorum ama öyle olmalı. benim tahammül sınırımın üstünde olduğu kesin.

Ağustos ayının ilk günleri...oksijen de bitmek üzere.
sıcakla birlikte biz şehir sakinleri de eriyoruz. peki oksijen biterse ne yapacağız? birbirimizin oksijenini çalarak kansız cinayetler mi işleyeceğiz?

göreceğiz hep birlikte.

annemi özledim. yazlığı bile özledim. ki biri bana yazlığa gitmeyi özleyeceğimi söylese asla inanmazdım. ama oldu bir kere.

çocukluğumu hatırlıyorum yazın. sanırım en çok yazları özlüyorum çocukluğumu.
3 ay İstanbul'a hiç uğramadığımız günleri özlüyorum.
döndüğümde güneşten rengi açılmış saçlarımı.
babamı özlediğim günleri özlüyorum.

o günler çok mu geride kaldı?

küçük bahçemizi özlüyorum. dedemle akşamları denize girmeyi.
eve dönerken ıslak ayaklarla giydiğim terliklerin çamur olmasını.
temiz havadan iştahımın açılıp durmadan yemek yediğim zamanları.

o günlere dönmek gibi bir imkanım olsaydı şimdi, ne yapardım bilmiyorum.
o zamanlar ne hissederdim? onu da pek hatırlamıyorum.
hatırladığım birkaç küçük anı sadece.
birkaç mutlu anı.

ben büyüdüm. annem yaşlandı. dedem artık yok. yazlık evimiz bambaşka bir halde. ilk yapıldığı zamanlardan çok farklı. bambaşka bir kimliğe büründü sanki.

son 4 yıldır istanbul dışında hiçbir yerde 10 günden fazla kalmadım. daha doğrusu kalamadım. hiçbir yere ait hissedemedim kendimi. istanbul dahil.
gidip de bir yarımı bıraktığım şehirleri saymazsak tabi.

ortasından deniz geçen bu şehirde, şehr-i İstanbul'da hangi yöne dönsem özlediğim o denize kavuşabilirim? bu şehrin hangi tepesine çıksam, dedemin adımı çağıran sesini duyabilirim?
bu şehrin hangi yolunda bisiklete binsem, annemin alışveriş poşetlerini taşıyabilirim?

siz cevap vermeden ben söyleyeyim

HİÇ!

olmaz mıydı?

2010-07-31T23:20:00.010+03:00

son 1 ay nasıl hızlı geçti, anlayamadım. şimdi arkamı dönüp baktığımda inanmak zor geliyor. ama geçti işte.

artık huzur bulma vakti.
en azından öyle olmasını umuyorum.

bugün cumartesi olmasına rağmen bütün gün evdeydim. uzun zaman sonra kitap okuyabildim saatlerce, müzik dinledim.
akşam sahilde yürüyüşe çıktım. insanlar boğaz kıyısındaki küçük çay bahçelerini tıka basa doldurmuş, herkes kendince iyi vakit geçiriyor. saat 21.30 civarındaydı.

özendim o insanlara. hayat her zaman benim sandığım gibi koşturmacayla geçmeyecekti.
o an burgazada'da olmak istedim.
burgazada'daki o sahil kahvesinde.hani yaşama sevinciyle dopdolu 70'li yaşlarındaki bir grup teyzenin konken oynadıkları sahil kahvesinde.
bahçesinde kocaman ama uysal bir köpeği olan sahil kahvesinde.

orada olsaydık keşke.
demli birer çay içseydik İstanbul'a karşı. yanında 2 dal sigara belki.
İstanbul sınırları içinde ama İstanbul'un karmaşasından uzakta olduğum için şükretseydim halime.

sonra çay saati bitseydi. acıksaydım ben. her zamanki gibi.
sıra rakıya gelseydi.
kahvenin biraz ilerisindeki meyhaneye otursaydık.
hani bazı masalarının dalgalardan ıslandığı meyhane.
bir küçük rakı söyleseydik.
tabi ki haydari ve beyaz peynir olmadan olmazdı.
sen tatlı seversin. sen kavun isteseydin.

arkadan usul usul bir şarkı çalsaydı.
sanat müziği.
pek sevmem ama rakının yanında iyi giderdi.

derin bir ah çekerdik belki.
çok konuşmazdım ben. söz veriyorum. konuşmazdım.

hiç soru sormazdım orada.
deniz kenarındaki o meyhanede. hiç soru sormazdım ben biliyorum.
içimdeki soru canavarı susardı.
orada. o meyhanede. sadece dinlerdim ben.
sessizliği dinlerdim.
dalgaları dinlerdim.
geceyi dinlerdim.

belki seni dinlerdim.

sen anlatırdın bol bol.
laf lafı açardı. şarkılar şiirler havada uçuşurdu.
balıkları düşünürdük belki. kayıp balık nemo'yu hatta.
sahi balıklar ne renk olur?
balıkların ne renk olduğu konusunda uzun bir tartışmaya koyulurduk. benim çenem düşerdi. bir sonuca varmayan tartışmanın sonunda iddiaya girerdik.

masaya gelecek ilk garsona balıkların ne renk olduğunu soracağımıza dair anlaşmaya varırdık. soruyu sorduğumuz garsonun bize cevap vermek için çabalaması karşısında hiçbirşey söylemeden dururduk. sonra teşekkür ederdik garsona.

garson hızlı hızlı dönerdi işinin başına.
bizim gibi delilerle uğraşacak zamanı olmazdı.

kim kaybetmek istiyorsa iddiayı, o cezalandırılırdı.
en büyük ceza ise rakıyı susuz içmek olurdu.
ceza mı ödül mü? o kısmı tartışılır.

sonra kazananın gönlü razı gelmez, o da cezayı çekmeyi kabul ederdi.
böylece girdiğimiz iddiayı ikimiz de kaybetmiş olurduk. ya da kazanmış.

uzar giderdi gece.
o meyhanede saatler ağır ağır geçerdi.
ama kimse şikayet etmezdi bu yavaşlıktan.
ne sen...
ne ben...

şimdi burgazada'da o meyhanede olsak, olmaz mıydı?

öyle de bir olurdu ki...

http://j.mp/cWJQuo

yeniden merhaba...

2010-07-31T18:08:00.005+03:00

o kadar uzun zamandır blogumu ihmal ettim ki.
arada birkaç yazı serpiştirmiş olsam da arayı bu kadar uzattığım için kızgınım kendime.

eski günlere geri dönebilir miyim? yeniden sık sık yazabilir miyim?
bilemiyorum ama elimden geleni yapacağım. yapmak zorundayım. işe blogumun temasını değiştirmekle başladım.

yazmadığım zaman ben, "ben" olamıyorum.
yazmadığım zaman bakıyorum ama görmüyorum ben.
yazmadığım zaman çok konuşuyorum.
ama söylenen unutuluyor, duyulan kayboluyor gürültüde.
oysa yazılan duruyor yazıldığı yerde.

unutmamak için...
unutturmamak için...

herkese yeniden merhaba...

bir cumartesi gecesi ve tekila

2010-07-25T02:46:00.006+03:00

oradan oraya savrulduğum bir cumartesi gününde eve gece yarısına yakın bir saatte gelip de saatlerce boş boş televizyon ekranına baktıktan sonra uyumaya karar verdim.

yalnızdım...
yalnızlığım hiç canımı yakmıyordu. aksine mutluydum...
sessizlikten.hatta kimsesizlikten.

kaç saat geçti o ekrana bakarak bilmiyorum.uyumaya karar verip kalktım uzandığım 3lü koltuktan.
yatağıma gitmeden önce uğrayacağım ilk durak mutfaktı. susuzdum. buzdolabından alacağım soğuk su dindirecek miydi susuzluğumu? bilmiyordum. ama denemekte yarar vardı.

dolabı açtım.bir poşet çarptı gözüme. sabah evden çıkarken o poşet dolapta değildi.hatta ilk kez görüyordum o poşeti. merakla açtım içini. bir şişe yarım tekila ve bir kutu bira. nereden gelmişti bunlara buraya?
hafızamı zorladım. babam şehirdışındaydı. kardeşim dün arkadaşında kalmıştı ve hala gelmemişti. peki nereden çıkmıştı bunlar?

yorgunluktan durmuştu beynim.anlam veremedim. "aman bana ne" diyerek soğuk suyu alıp içtim. ve odama gittim. bugünü unutmak ve uyumak için yatağıma girdim.
ama aklım tekila şişesindeydi.

yattım. aklımda binbir düşünce.günün özeti...yaşanan saçma anlar...sorular...kafamdaki soruları karşılamayan yanıtlar...
elim cep telefonuma gitti. kardeşime tekilanın nereden geldiğini soran bir mesaj yolladım. yanıt anında geldi. bu akşam da eve gelmeyecekti ve gündüz eve uğrayıp tekilayı o bırakmıştı dolaba.

gece yarısını geçeli 3 saat olmuştu. üşenmedim. kalktım aldım tekilayı dolaptan.
yarım şişe tekilayı bir cumartesi akşamı buzdolabında yalnız başına bırakmak olmazdı.
zaten ben de yalnızdım.belki birbirimizin yalnızlığını paylaşabilirdik. belki o zaman çoklaşabilirdik. gerçi yalnızlığımdan şikayetçi de değildim.
biraz tuz...üç beş dilim limon yeterdi çoğalmamıza...

zaten çikolata da vardı dolapta. alkol iyice kanıma karışabilirdi.
o tekila orada dururken içmemek olmazdı dimi?

açtım müziği sonuna kadar...bugünü unuttum. yaşadığım yeri unuttum.
sahi ben kimdim? siz kimdiniz?

ama ben hala aşığım...ama ben hala çok seviyorum. neyi seviyorum? kime aşığım? orası bilinmez....

ben. bir cumartesi gecesi.
yalnızlığım ve yarım şişe tekila.
buzdolabındaki son limon.
sıcaktan kavrulduğumuz bir yaz gecesi.
arka fonda rodja'dan gelmiş bahar çalıyor.
şarkının kürtçe söylenen kısmını anlamıyorum. ama canımın yanması için illa anlamam gerekmiyor.

"bu dünyada bir yar sevdim el aldı"

yaşasın çok meşgul babalar...
yaşasın haftasonu eve gelmeyip gezen kız kardeşler...
yaşasın yalnızlık...
yaşasın tekila!

günler yetmiyor sanki

2010-07-10T22:31:00.003+03:00

uzun zamandır bitmek bilmeyen bir huzursuzluk var üzerimde. günler yetmiyor sanki. yapılacaklar listem uzadıkça uzuyor.
hiçbirşeye zaman bulamıyorum.
kendime bile.
evde tek başıma boş gözlerle televizyon izlediğim zamanları özlüyorum.
yapacak birşey bulamadığım için saatlerce uyuduğum günleri bir de.
yutar gibi kitap okumayı.
amaçsızca gezdiğim sokakları...
gittiğim yerde neyle karşılaşacağımı umursamadan bindiğim şehirlerarası otobüsleri...
en çok da sessizliği özlüyorum sanırım.

ben değişmiyorum.
hayallerim değişmiyor.
değişen bir tek zaman.
ilerleyen bir tek o.

daha ne kadar sabretmem gerekecek?

Artık yeter! İnternet'te sansüre hayır!

2010-06-05T00:56:00.005+03:00

İnternet sansürü denince herkesin aklına YouTube geliyor haliyle. 2 yıldan fazla bir süredir yasal yollardan giremiyoruz Youtube'a. sadece Youtube değil, zaman zaman başka siteler de sansürden nasibini aldı ve almaya da devam ediyor. Mesela lastfm hala kapalı.
şimdilerde ise yeni bir İnternet sansürü daha gündemde. özellikle de son 2 gündür Google'ın Google Translate, Google Analytics ve Google Maps gibi uygulamalarına bazı DNS'lerden erişimde sorunlar yaşanıyor. TİB'in konu ile ilgili yaptığı açıklama kimseyi tatmin etmedi.
İnternet'te uygulanan sansüre artık "yeter" demek için
http://www.neonebu.com/InternetteSansureHayir.aspx?G=ISH
adresinde yürütülen kampanyayı lütfen destekleyin. ve kampanyanın yayılmasına yardımcı olun.
eğer susar ve tepkimizi göstermezsek, sansür daha da büyüyecek.
bu sansür, en temel insan hakları olan bilgi edinme hakkı ve ifade özgürlüğüne aykırıdır!

Artık yeter! İnternet'te sansüre hayır!

aslında yoktum

2010-05-16T21:12:00.004+03:00

hiç bilmediğim, hiç gitmediğim o uzak ülkenin,
o soğuk insanları arasında neler gördün? neler duydun? neler geçti içinden de söyleyemedin?
bilmiyorum.
ama bilmeyi çok isterdim.
artık çok geç!

sen o dördüncü kattan hızla yere doğru yaklaşırken,
ne hissettin?
onu da bilmiyorum.
ben bir daha olmayacağını duyduğum anda hiçbirşey hissedemedim.
hissettiysem de anlayamadım ne olduğunu.
boşaldı içim.
kalmadı hiçbirşey.
kocaman koskocaman bir boşluk kaldı sadece. hiç dolmayacak.
doldurmaya çalıştıkça daha da büyüyecek bir boşluk.

bir baktım aynaya.
aslında yoktum.

yoksa siz hala "öteki"leştiremediklerimizden misiniz?

2010-03-09T21:31:00.003+02:00

söze nereden başlayacağımı bilemeden, ekrana bakarak 10 dakika geçirdim sanırım. ama bir yerden başlamak gerektiğine karar verip, doğru mu yanlış mı olduğunu bilemediğim bir giriş yaptım işte.
günlerdir süren huzursuzluğum 2 gündür bariz bir öfkeye dönüştü. böyle olmasını ben de istemedim elbette, ama elimde değildi. 2 gündür tam anlamıyla "öfke kusuyorum"
insanlara, İstanbul'a, sisteme, doğaya ve eğer varsa Tanrı'ya...
bu arada çuvaldızı kendime batırmayı da ihmal etmiyorum.
ve gördüğüm tablo karşısında içim acıyor.

ülkemizde çok moda bir akım var: ötekileştirmek. bazıları için hiçbir anlam ifade etmeyebilir bu kelime. ama biraz düşünmek gerektiği kanısındayım. tabi önce düşünmeyi bilmek gerek!
önyargılardan kurtulmayı bilmek gerek sonra.
önyargılardan kurtulup objektif olmak çok zor, hatta imkansız belki. ama en azından insanlar esnek olabilmeli fikirlerinde, kendi hissettikleri, bildikleri ya da yaşadıkları dünyanın dışında başka, bambaşka bir hayatın, insanın varlığını kabullenebilmeli, yanlış ya da doğru olduğuna bakmadan kabullenebilmeli...
o kadar zor mu?
aslında değil.

bizzat şahit olduğum bir olaya değinmek istiyorum burada. sanırım önceleri dizginleyebildiğim öfke, tam da bu olaya şahit olduktan sonra patlak verdi. bir üniversite öğrencisinin "Kürt" derken hocadan izin aldığına şahit oldum. ne var ki bu kelimede? günlük dilde kullandığımız herhangi bir kelimeden ne farkı var? Üstelik "Türk" kelimesini sarf ederken, kimse kimseden izin istemez ve hatta bir de "Türk" kelimesini kullanmaktan gurur duyar. bir insan neden "Kürt" derken izin ister? o kadar korkutucu mu yani? oysa ki "Türk" kelimesi ile aynı harflerden oluşuyor, sadece harflerin yerleri farklı.
sadece bu kelimeden ve anlamından korkulmuyor ama. Mesela Rum, Ermeni kelimeleri de bazıları için bir hayli tehlikeli. Kesinlikle uzak durulması gerek (!)

birçokları için ben,sen ve o kişi zamirleri var.
bizler,sizler ve onlar ya da...

ben'den olmayan sen'e belki biraz anlayış gösterebilen ama o'na asla tahammül edemeyen.

bizden olmayanı dışlayan, bizim gibi konuşmayanı, düşünmeyeni aşağılayan ve bunu son derece samimiyetsiz bir şekilde reddeden, ısrarla ifade özgürlüğünü savunduğunu dile getirip, iş pratiğe geldiğinde söylediklerini uygulamayan insanlarla dolu etraf.

"öteki"leştirmek öylesine kolay ki.

1980 sonrası devlet büyüklerinin biz 80 sonrası doğan gençlere hediye ettiği (!) apolitik duruşun sonuçlarından biri mi bu? anadan, babadan duyulan bilgilere dayanarak analiz yapılamaz beyler, bayanlar.

konuşmak ve yorum yapmak istiyorsanız, zahmet olacak ama açıp 2 satır kitap okuyun.
ve siz siz olun, sakın oradan buradan duyduğunuz saçmalıklara dayanarak hiç bir temele dayanmayan fikirler üretmeye çalışmayın.

trajik bir duruma düşüyorsunuz.
haberiniz olsun.

son söz Turgut Uyar'dan gelsin:
"Sizin alınız al inandım
Sizin morunuz mor inandım
Tanrınız büyük amenna
Şiiriniz adamakıllı şiir
Dumanı da caba "

not: o kadar sinirli ve bir o kadar çaresizim ki, muhtemelen anlatmak istediklerimi aktaramadım tam anlamıyla. eminim bir sürü şey eksik kaldı, ama şimdilik bu kadarı geliyor içimden.
gerisi belki başka sefere...

uyumalı artık...susmalı hatta...

2010-02-27T00:34:00.004+02:00

günlerdir uykusuz Marea.
uyku perisinin beklemekle gelmeyeceğini bile bile bekliyor Marea.
göz kapakları acıyor artık...
baş ucunda duran müzik kutusunu kaç kez üst üste dinlediğini hatırlamıyor bile...
bu arada çalan telefonlar, o telefonlarda sürekli nasıl olduğunu merak eden sesler...
kapının içini yırtarcasına çalan zili...yine "hal hatır" sormaya gelmiş biri...
her seferinde aynı cevabı veriyor, aynı duygusuzlukla...ama onlar yorulmuyorlar aynı cevabı duymaktan.
garip...

istemiyor hiçbirini...
hiç kimseyi istemiyor Marea...
Marea uyumalı artık...
sessiz sessiz uyumalı...
sessiz ve kimsesiz uyumalı...

bari uykusunda rahat bırakın...

akıp giden hayat!?

2010-02-21T23:59:00.004+02:00

Marea zalimce gülümsüyor aynada gördüğü kadına.
göz kırpıyor sonra.
"unuttun ve atıldın oyundan" diyor.
yan dairesinde yaşayan dul kadın duyuyor Marea'nın kendi kendine konuşmalarını...
yan komşusunun kendisini dinlediğini biliyor Marea.
"kendi kendime susmalarımı da duyuyor musun?" diye bağırıyor.
ama cevap gelmiyor....
olsun. Marea önemsemiyor sorularının cevapsız bırakılmasını. o sadece soruyor. sorduğuyla kalıyor.
tıpkı hayatındaki diğer herşey gibi.
kimseye sorumluluk yüklemiyor.
kimsenin kendisine sorumluluk yüklemesine izin vermiyor.
akıyor öyle...özgürce...
hayatla birlikte akıyor bir yerlere...
sormadan...sorsa da cevap beklemeden.
karşındakinin cevabını önemsemeden.
sırf kendi bildiği gibi...
sırf kendi hissettiği gibi...

susarak, konuşarak, hatta kimi zaman haykırarak geçiriyor zamanlarını.
kimseye yük olmadan,
kimseyi sırtında taşımadan....
sadece kendinden sorumlu....

akıp gidiyor Marea...
hayat nehri onu hangi denize sürüklerse...