an

korktu kadın...ama kimse bilmedi...ağladı sonra...duyamadı kimse...
kimdi?neydi?kim'liksiz miydi?
herşey olmak isterken hiçbir şey miydi?karanlıkta bir şeyleri yitirdi bir gün...
son bir cümle kaldı geride...

''hepimizhiç miyiz be üstat?'


destê min di destên te de têr dibin ji birçîbûna te

'mırın bekes'e can, tu her tım bımini'


ölüm kimsesizdir...

dışarıda hızla akıp giden bir hayat varmış hani nerede? ben neden göremiyorum?

aynalardan kaçarken özlenmeyi beklemek...

Ayna ayna, söyleme bana! Sus artık

kararsızlığın kimbilir hangi hali

teknoloji insanların hayatına rahatlık getirirken neleri götürüyor acaba?
geçen hafta bu saatlerde neredeyken,
şimdi bu kahrolası şehirde, ne haldeyiz?

counting the days

günleri değil de saatleri, dakikaları sayıyorum sanki...

zaman geçmek bilmiyor bir türlü...

biraz daha sabır...

kimliksizliğimin gerçeği haykırıyor

"mesafelerin zamansızlığı bulduruyor seni
gözbebeklerini görüyorum rüyamda
içinde benim de ağladığım gözbebeklerini"